Banner

Owl City + Lights

Laura Van Eeckhout - 27 februari 2010


Adam Young aka Owl City is hyperpopulair. In het Verenigd Koninkrijk weerhield hij de ophefmakende X-factortweeling 'Jedward' van de eerste stek in de charts, maar ook in België is de Amerikaanse knul een niet te versmaden hitparadesucces. Dat was ook zonder voorkennis gauw merkbaar in de Botanique, waar enkele security guards hun uiterste best deden om de meute jonge meisjes met spandoeken en beschilderde gezichten zo rustig mogelijk te houden.

We hadden echter de indruk dat een deel van het publiek nóg meer zin had in Lights dan in de eigenlijke hoofdact. Lights is een jonge, easy on the eye Canadese synthpopzangeres die bij ons nog niet echt potten heeft gebroken. In de Orangerie werd ze nochtans ontvangen als de nieuwe Britney Spears. Haar optreden ging erg goed van start, en ook wij stonden mee te bewegen op 'The Listening', 'Lions!' en 'February Air'.

Jammer genoeg volgden er nadien nog een stuk of zeven songs en die bevielen een stuk minder. Lights ís in feite een soort van nieuwe Britney, maar dan sluw vermomd als coole indie chick. Optredens hoeven niet altijd hoogintellectuele evenementen te zijn, maar deze dame viel toch een stuk té licht verteerbaar uit om nog echt genietbaar te zijn.

Owl City zelf slaagde er beter in de grens te bewaren tussen toegankelijk en pure plastiek. Met een bijna ontroerend enthousiasme zette hij in met het dansbare 'Umbrella Beach'. Young deelde het podium met een voltallige band, inclusief een violiste en celliste, die hem zeker geen windeieren legden en voor een meer gelaagde sound wisten te zorgen. Aan het einde van de avond deden de bevallige dames zelfs dienst als danseresjes.

Met nog maar één album uit werd het optreden logischerwijs voornamelijk een ritje doorheen dat debuut van Owl City, het fel naar The Postal Service en Death Cab For Cutie refererende 'Ocean Eyes'. Enkele nieuwe nummers haalden de setlist ook, maar deze wisten ons bij een eerste luisterbeurt nog niet echt te overtuigen. Geef ons dan maar 'The Tip Of The Iceberg', 'On The Wing' of de al redelijk vroeg in de strijd gegooide hitsingle 'Fireflies', waarbij Young zijn microfoon tijdens het refrein inruilde voor het nog steeds hyperkinetische publiek.

Een ander hoogtepunt was 'The Saltwater Room', waarin Young in duet ging met de lieflijke keyboardspeelster en achtergrondzangeres Breanne Düren. Niet alleen in dit mooie nummer, maar ook als backing vocaliste in de meeste andere songs vormde de suikerzoete stem van Düren voor een mooi evenwicht voor de 'Amerikaanse indie nerd'-klank (denk Ben Gibbard van Death Cab) van Adam Young.

Aan het einde van de set kwamen nog enkele publiekslievelingen voorbij. Wij zetten de handen vooral op elkaar bij het horen van 'Dental Care' en 'Cave In'. In de bisronde passeerde ook nog het catchy 'Hello Seattle' de revue.

Adam Young en zijn band zijn goede entertainers en we hebben ons geen moment verveeld in de Botanique. Of het optreden ons nog lang zal bijblijven, is een andere vraag. Maar laat ons daar voor een keer niet te zwaar aan tillen.
E-mailadres Afdrukken