Banner

Jaga Jazzist + Flying Lotus

Steven Vervaet - 03 maart 2010


Denkt u bij muzikaal Noorwegen enkel aan bekers maagdenbloed en gehoefde demonen? Jammer, want het land is veel meer dan de bakermat van de blackmetal. Daar is Jaga Jazzist het beste bewijs van. Al meer dan 15 jaar grossiert dit Noorse nonet in eclectische en grillige schoonheid, met jazz als rode draad. Met hun eigenzinnige sound beperken de Noren zich bovendien al lang niet meer tot de marge van het muzieklandschap. Daar was hun optreden in de ABBox het beste bewijs van: de bende multi-instrumentalisten mocht immers aantreden voor een uitverkochte zaal en ze trakteerden het publiek op een ronduit geweldig, magisch en begeesterend concert.

Maar eerst mocht Flying Lotus de bühne betreden. Onder deze noemer grossiert de Amerikaan Steven Ellison (het neefje van Alice Coltrane trouwens) in een ménage à trois van hiphop, experimentele elektronica en verwrongen soul. Versplinterde beats, verknipte vocals, een spervuur aan bleeps en ronduit apocalyptische subbassen: FlyLo toverde het allemaal vol overgave uit z'n laptop en batterij elektronica. Het resultaat was een psychotische mindfuck van een set. Denk aan Benga of Burial die al ettelijke jaren op een dieet van Squarepusher, Venetian Snares en Aphex Twin staan. Duister, broeierig, energiek en met nog een geweldige remix van Radioheads 'Idioteque' als toemaatje. Flying Lotus was een geweldige binnenkomer!

Niet dat Jaga Jazzist iets anders verdient. Dit Noorse nonet is namelijk allesbehalve een kermisfanfare die voorgekauwde deuntjes afhaspelt. Lars Horntveth en z'n kompanen snoepen al een indrukwekkende discografie lang van verschillende walletjes. Op hun laatste plaat 'One-Armed Bandit' klonken ze nooit gevarieerder, maar jammer genoeg speelden ze ook af en toe iets te veel ter meerdere eer en glorie van zichzelf. Live werd de luisteraar echter nergens uit het oog verloren, swingend en aanstekelijk luisterplezier stond een concert lang centraal. Vanaf het titelnummer van de nieuwe plaat werd het publiek meegesleurd op een rollercoaster langs krautrock, ambient, psychedelische rock, experimentele elektronica en jazz uiteraard.

Ook 'Bananfluer Overalt' en vooral het pulserende 'Toccata' waren immers meeslepende mini-symfonieën die met heel veel passie, energie en schwung gebracht werden. Volksmenner van dienst was vooral drummer Martin Horntveth: de man liet geen ogenblik onbenut om het publiek op te zwepen terwijl hij ondertussen de warmbloedige sound van de band subtiel, maar krachtig dichtmepte. Ook wanneer er in het verleden werd gedoken, scoorde de band. 'Reminders' (uit 'The Stix') was een sensuele en elegante vrijage tussen jazz en knisperende elektronica en hoewel 'All I Know Is Tonight' (uit 'What We Must') even de mist in ging, was het heerlijk dolen in het glooiende, cinematografische klanklandschap.

De meest opzwepende songs hadden de Noren dan weer bewaard tot het eind. 'Music! Dance! Drama!' snelde als een psychedelische sneltrein door de zaal, maar het echte slotakkoord kwam daarvoor met een zinderend 'Touch Of Evil', het beste bewijs van de open geest van deze Noren. Het geraffineerde drumwerk werd ingeruild voor een pompende electrobeat die het concert naar een onvermijdelijke climax stuwde. Jazz barstte nooit zo uit z'n voegen.

De mannen én vrouw van Jaga Jazzist zijn duidelijk the real deal: inventieve, virtuoze en bevlogen ontdekkingsreizigers die muziek ademen. Postrockband, jazzcombo, krautrockcollectief,...: Jaga Jazzist is het allemaal en nog veel meer. Dit was ouderwetse klasse van een nieuwerwetse band. Kuch, Pukkelpop, kuch!

E-mailadres Afdrukken