Banner

Deerhunter + Lower Dens

Didier Vanoverbeke - foto's: Jana Van Nuffel - 12 april 2011




De Botanique houdt van Deerhunter, en het gevoel is overduidelijk wederzijds. Voor het derde jaar op rij staat de groep in de Brusselse concertzaal, en alweer was de opkomst massaal. Je zou bijna vergeten dat Deerhunter lang niet altijd een evident gegeven was, dat hun eerste plaat - in tegenstelling tot vele andere bands - bijna nooit aangehaald wordt als 'hun beste werk'. Toch wist dit kwartet uit Georgia al drie platen op rij verschillende lagen van de muziekminnende wereld te bekoren, en dat mag - vooral nu de band tien jaar actief is - op spetterende wijze gevierd worden.

Het recept dat Deerhunter sinds enkele jaren hanteert, doet wat denken aan de concerten van Animal Collective. Er worden geen individuele nummers gespeeld, maar sets van 2 tot 5 tracks waar men stukjes gitaargedreven ambient tussenweeft. Op papier klinkt dit misschien artificieel en geforceerd, maar live werkt het weldegelijk. De interludes dienen als rustgevende golven die tegelijkertijd doen snakken naar het volgende nummer. Enige uitzondering is opener '60 Cycle Hum', een nieuweling in het oeuvre die nooit kon overtuigen. De riff rook naar beschimmelde Strokes en de beperkte beweging (ongeacht het tempo) van het stuk zorgde voor snel toeslaande verveling. Maar: hulde aan Deerhunter, daar zij hun slechtste nummer van de avond eerst speelden.

Na de verwarrende openingsdans namen Cox, Pundt & co alle twijfels weg met het eerste hoogtepunt van de set: het tweeluik Desire Lines/Hazel St. Deze laatste zou ook de enige vertegenwoordiger uit 'Cryptograms' blijken, een plaat die stilaan plaats heeft moeten ruimen voor zijn populaire opvolgers. Toch past de band al hun nummers moeiteloos in de set, ongeacht de bron. Cox toont ook dat hij de vertaling naar het podium niet al te letterlijk wil laten verlopen. 'Don't Cry' is een stuk krachtiger dan diens albumgebonden tegenhanger, niet alleen door de minder ingehouden stijl van de muzikanten, maar ook Cox gaat het nummer plots een volle octaaf hoger zingen. Maar luid, dat was het dus ook, en dat kan van het hele optreden gezegd worden. Er werd deze avond gewoon erg hard gespeeld, zoals je dat stilaan van Deerhunter kunt verwachten.

Het constante bestoken van de zintuigen, en toch melodieus en pakkend wezen, dat is de kracht van Deerhunter deze avond. Als er dan een slotoffensief volgt dat weinig bands kunnen imiteren, lijkt de vraag of Deerhunter één van de grote bands van ons tijdperk is even overbodig. Bijna veertig minuten lang hangt er elektriciteit in de lucht terwijl de band 'Nothing Ever Happened', 'Helicopter' en 'He Would Have Laughed' aan elkaar plakt. Energie en diepe emotie versmelten tot iets bovennatuurlijks, en wanneer de reguliere set uiteindelijk uitdooft, is de ovatie uitbundig en oprecht. Dit was een groots staaltje vakmanschap van een groep mensen die het goed met ons voorhebben.

Natuurlijk moet er dan een bisstonde volgen. Dat werd verwacht en gevraagd. Maar eigenlijk was het beter bij de nog weerklinkende gitaarloop van 'He Would Have Laughed' gebleven. Deze magie kon vanavond niet meer opgerakeld worden, en hoewel er zeker niet beneden niveau gepresteerd werd, mocht het protocol wat mij betreft zeker geschonden worden. De slotsom blijft echter positief: de Botanique zag een popgroep in bloedvorm. Deerhunter heeft verwezenlijkt wat voor velen een blijvend struikelblok is: het creëren van een hoogst eigen liveprésence. Het zijn de interludes, het gebruik van live gemaakte loops, de brutale speelwijze, samengevoegd tot één ijzersterk geheel. Pure klasse.

Meer Deerhunter HIER

Meer Lower Dens HIER

E-mailadres Afdrukken
 
Deerhunter + Lower Dens

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST