Banner

Once Upon A Festival

Gert-Jan Wijnant - 20 april 2011

Gedurende het vervroegde weekend van vrijdag 15 tot zondag 17 april, viel voor het tweede jaar op rij het alternatieve festival Once Upon A Festival, dat de organisatoren zelf omschrijven als een 'unieke kunstervaring', met onder andere live optredens, poëzievoordrachten, film- en kunstvoorstellingen; dit alles in de schaduw van het eeuwenoude Kasteel van Laarne. Zo probeert men zowel mensen met gelijkaardige interesses samen te brengen bij verscheidene podia, maar tegelijk ook nieuwkomers een toegang te verschaffen tot onbekende muziek of literatuur. De kans was reëel dat dit kleine festival met haar ruime aanbod zou verzinken in middelmatigheid van allerlei genres, maar toch is deze driedaagse over het algemeen opnieuw een succes geworden.

Vrijdag 15 april


Terwijl ondertekende wanhopig op zoek was naar een persbandje, leek het wel of de organisatie zich definitief had neergelegd bij de 2de hoofdwet van de thermodynamica: 'alles streeft naar maximale entropie'. Want tegen de tijd dat we backstage waren geraakt bleek de situatie bijzonder chaotisch: blijkbaar waren de laders van de laptops verloren, was er een stroompanne aan de hoofdingang, waren de ticketscanners kapot en was een zoekactie op poten gezet naar de kroon van de Festival Queen, die amper een halfuur later ingewijd zou worden. Maar bon, even later hadden we dan toch ons bandje en het festival mocht beginnen.

We startten meteen in zomerse sferen: op de Soul (de mainstage) stonden de blazers van Rumble Jungle Orchestra alreeds vrolijk te bellydansen in de namiddagzon op de tonen van een freejazz met gipsyinvloeden-cover van Nirvana. Daarna werd de sfeer donkerder door de intrigerende loops van het Schotse electronicaduo Conquering Animal Sound, wiens intieme, minimalistische set helaas compleet ongenietbaar werd gemaakt door de zware bassen van de Body, de boenkeboenketent van dienst, waar Aba Shanti-I ondertussen aan het losgehen was.

Tegen het vallen van de avond stond iedereen uitbundig te dansen voor de Soulstage, waar de dubhelden Zion Train bewezen waarom ze altijd tot de grote namen in hun genre worden gerekend. Entertainend en aanstekelijk van de eerste tot de laatste minuut, tot 'War in Babylon' het publiek een laatste keer uitzinnig maakte. En daarmee hadden we eigenlijk de climax van de avond al achter de rug: eerst werden we op het cultuurpodium Mind langzaam in slaap gepingeld door de weinig interessante bluesgitarist Steve Schorrock, die slechts af en toe boeiende blue notes uit zijn Voxversterkertje wist te halen, en ook daarna werden we opnieuw ontgoocheld door headliner The Herbaliser. De hoge verwachtingen voor dit Brits electronica/hiphop ensemble werden niet ingelost. Ze misten live gewoon een beetje broodnodige schwung. Gelukkig kon dag 1 toch nog afgesloten worden met twee ijzersterke sets van Subscape en Raiden in de Body, die we enkele uren ervoor nog hadden verwenst.

Zaterdag 16 april

In navolging van de dag ervoor werd ook de zonnige zaterdag gestart met feelgoodmuziek: de geestige, opgewekte gipsy van Balcony Players. Vervolgens klauterde het Londonse akoestische gitaarduo Oka Vanga de Soul op in het aanzien van een weide zittende nieuwsgierigen. De twee mixten moeiteloos indrukwekkende folkfingerpicking met bezwerende meestampritmes en lieten ons genieten van hun brede waaier van invloeden: van Django Reinhardt (die bloedmooie 'Minor Swing' cover!) tot een verassend bisnummer van Metallica. Misschien wel dé revelatie van OUAF2!

Daarna was het de beurt aan Kilimanjaro Darkjazz Orchestra, die met hun vervreemdende, donkere filmsfeermuziek een beetje misplaatst waren op een zonovergoten podium. Geen slecht optreden, maar we besloten toch de mainstage in te ruilen voor de Mind, waar niet veel later Jan de Wilde zou staan, begeleid door het befaamde orkest Prima La Musica. Opmerkelijk hoe divers het publiek wel niet was: kleuters, jongeren en vijftigplussers; en allemaal werden ze meegezogen door de klassieke klanken van het ensemble, waarboven de kleinkunstenaar ons zijn oeuvre presenteerde. Een klassiek orkest dat wordt toegefloten door verblufte pubers, waarschijnlijk voor toehoorders én artiesten een vernieuwende ervaring. Nadat we onze portie cultuur hadden gehad , besloten we oorden met meer decibels op te zoeken, want even later zouden de stonerrockers van Wallace Vanborn hun gitaarorkanen op ons loslaten. Het Gentse trio maakte er weinig woorden aan vuil, begon dan maar meteen te rocken als de beesten en speelden de hele weide plat.

Inmiddels was het kwik al een serieus aantal graden gezakt en als uitstekende oplossing daarvoor konden we ons gaan verwarmen bij de Vuurmeesters, gelokaliseerd op een omheind gebied vol kleurrijke kaarsen en kampvuren met een Cirque du Soleil-achtige sfeer. Wandelende vuurmannen, mensen in beren- en drakenkostuums die rond de talrijke vlammen stonden te dansen, excentriek personeel in zwarte avondkledij (inclusief pseudofrans dialect en Dalisnor) die met de nodige show extreem alcoholische, brandende cocktails serveerden: het was zeker en vast een verrijking voor Once Upon A Festival. Het was er zelfs zo gezellig dat we een stuk van Hidria Spacefolk hebben gemist, maar ze brachten hun amusante Astro-beat, zoals ze hun spaced out psychrock zelf noemen, eigenlijk maar vrij matig. Het leek wel een vloek: voor de tweede keer was de headliner een tegenvaller.

Zondag 17 April


Aan alles moet een einde komen en zo trokken we zondag voor de laatste keer naar de weide, na een middagje vertoefd te hebben in de nieuwe tent op de camping genaamd Spirit - we waren immers benieuw naar de kunsten van poëet Frank de Vos. De dorpsdichter van Doel bracht voor een opmerkelijk stille Mind zijn verzen, af en toe begeleid met wat simpel gitaarspel, en sloot af in schoonheid met 'Only a Hobo'. Wie erin slaagt waardige Dylancovers te brengen staat sowieso bij ons in een goed blaadje, maar de voorstelling was over de hele lijn sterk. En waarom zouden we de tent verlaten als even later Ianka Fleerackers (die voor mijn generatie wellicht eeuwig Prinses Prieeltje uit Kulderzipken zal blijven) kwam vertellen over haar literaire interesses? Op haar eigen originele en grappige wijze deelde ze een uur lang haar leeservaringen, droeg onder andere werk van Márquez voor en presenteerde haar eigen verhalenbundel. Nooit gedacht dat we op een alternatief muziekfestival geboeid van op een stoel zouden zitten luisteren naar dichtkunst en wereldliteratuur, maar het bleek een aangename afwisseling met de overige optredens.

Daarna was het tijd voor een band waar we van lang op voorhand hadden naar uitgekeken, genaamd Motek. De mysterieuze postrockers brachten hun uitmuntende plaat 'Dragons', maar de magie van op het album ging een beetje verloren naast de weer maar eens luid knallende bassen van Body. Jammer, want hoewel ze een strakke set speelden, bleef het publiek in grote mate immuun voor hun vervoering. Geluidsoverlast was iets waar onze eigenste blueslegende Roland Van Campenhout, harmonicaspeler Steven de Bruyn en jazzdrummer Tony Geyselinck, bijzonder weinig last van hadden: ze toonden meteen hun vakmanschap door de toeschouwers te overdonderen met hun experimentele jazz/bluesplaat 'Fortune Coockie'. Eat that, Steve Shorrock!

Omdat we na Hinria Spacefolk de vorige avond onze dagelijkse dosis mindfuck nog niet hadden gehad, besloot Ozric Tentacels ten slotte het festival af te sluiten door de Soulstage om te vormen tot een kosmisch ruimteschip met de sterren als eindhalte door een indrukwekkende psychedelische geluidservaring.

Als je het totaalplaatje van Once Upon A Festival 2011 bekijkt, is het moeilijk te geloven dat deze driedaagse amper 2 jaar geleden uit de grond is gestampt: op de geluidsoverlast tussen de podia onderling en het ontbreken van water op de camping -in schril contrast met de overmaat blauw aanwezig - na was er weinig aan te merken op de organisatie. Veel goeie optredens in allerhande genres en vooral creativiteit in alle vormen zijn de steunpilaren: zeker en vast een aanrader voor alle open minded liefhebbers van alternatieve muziekfestivals. OUAF, tot volgend jaar!
E-mailadres Afdrukken