Banner

Jóhann Jóhannsson + Valby Vokalgruppe

Stavros Kelepouris - 27 mei 2011


'Silence Is Sexy', zo klinkt de nieuwe conceptreeks die aan de Anspachlaan een brug tussen klassiek, electronica , minimalisme en vernieuwing moet slaan. Het ideale excuus dus om de IJslande componist Jóhann Jóhannsson te programmeren. Met zijn nieuwe album 'The Miners' Hymns' - de soundtrack van de gelijknamige film door Bill Morrison -onder de arm zakte de Keizer van de postklassieke muziek naar Brussel af. De brave man deed er tussen piano en computer een wereld van ongeziene schoonheid ontstaan.

De lounge werd warm gedraaid door DJ Flugvel Og Geimskip, en in de zaal mocht het Deense meisjeskoor Valby Vokalgruppe aantreden. Die laatste stonden alvast garant voor een absurdistische en bevreemdende trip. Harmonie was het sleutelwoord, maar dan wel in zijn pure basisvorm. De vier meiden gingen op zoek naar de grenzen van meerstemmigheid en ritmiek, en wij waren alvast begeesterd door het resultaat.

Slechts vier begeleidende muzikanten bracht Jóhann Jóhannsson mee - alle vier strijkers, en dat mocht op zijn minst verbazen: waar zijn vroegere oeuvre vooral bestaat uit langzaam opgebouwde strijkersarrangementen, delen op zijn recentste werk een reeks koperblazers de lakens uit. Wat bleek: in de AB liet Jóhannsson het blaaswerk gewoon door strijkers overnemen en plaatste daar zelf een streep zware elektronica onder. Verbazingwekkend genoeg boette de muziek niets aan kracht in. Meer nog: het begin van de set was zo indrukwekkend dat geen toeschouwer het aandurfde te applaudisseren. Wanneer het stil werd, bleef het stil. 'Silence is sexy'? Ja, maar vooral oh zo straf als het goed word afgedwongen.

In de rest van de set puurde de IJslander gretig uit zijn nu al indrukwekkende carrière. Een bedwelmend mooi 'Fordlândia' vormde de voorbode van het dreigende 'Melodia (Guidelines For A Propulsion Device Based On Heim's Quantum Theory)' - naar onze bescheiden mening het beste dat Jóhannsson ooit op papier zette. Op geen enkel moment kwamen de strijkerpartijen zo uitgepuurd naar boven, zelfs niet in het nochtans uitstekend gebracht 'The Sun's Gone Dim and The Sky's Turned Black'. Imposant werd de man vooral als hij achter de piano kroop: motieven bouwde hij uitgekiend op, en tegelijk bestierde hij de vier muzikanten achter hem.

We maakten het zelden mee, maar Jóhann Jóhannsson speelde in de Ancienne Belgique eigenlijk een perfect concert. De bissen vielen nogal kort uit, maar 'Odi Et Amo', de opener van zijn debuutalbum 'Englabörn', maakte dat ruimschoots goed. Grote klasse en een uitgekiende songkeuze, meer moet dat niet zijn. Wat Jóhann Jóhannsson en zijn muzikanten deden, was van het strafste dat wij dit jaar al zagen.
E-mailadres Afdrukken