Banner

Yuko + Dark Dark Dark

Kristof Vande Velde - foto's: Archief Jan Van den Bulck - 01 juni 2011


Het was een beetje vreemd vast te stellen dat het Amerikaanse Dark Dark Dark het voorprogramma zou verzorgen van ons eigen Yuko en niet andersom. Na afloop van het concert bleek echter dat deze keuze geheel terecht was.

De uit Minneapolis afkomstige indiefolkband Dark Dark Dark had eerder al de affiche van Les Nuits Botanique gehaald en bevindt zich de laatste weken opvallend vaak in onze platendraaier in de vorm van hun laatste album 'Wild Go'. Veel meer dan bij het hoofdprogramma waren we vooral nieuwsgierig naar hoe de lijm bij hen live zou plakken en hoe de stem van Nona Marie Invie zou bekoren. Van dat laatste kunnen we enkel tevreden zijn. Wat de frontvrouw ontbreekt aan uitstraling, compenseerde ze met een sterke vocale prestatie en een aangenaam timbre.

Van het optreden van Dark Dark Dark op zich hadden we op basis van hun knappe 'Wild Go' meer verwacht. Het begon allemaal goed met een mooi 'Something for Myself' maar dan leek het even alsof de Amerikanen een trein te halen hadden. 'Say the Word' verloor veel van zijn charme in een snelle met accordeon overladen popversie, 'Heavy Heart' werd een halve rocksong en 'In Your Dreams' werd bijna dansbaar, al pleitte dat laatste zeker niet in hun nadeel. We noteerden ook een aantal sterke momenten, vooral dan onder de ballads, want de kracht van Dark Dark Dark schuilt toch wel in beroering. Hoogtepunt werd 'Wild Go', waar Nona Marie weer achter de piano ging zitten, maar ook single 'Daydreaming' werd goed gesmaakt door het Brugse publiek en mocht samen met een al even sterk 'Robert' de set met een positieve noot afsluiten.

Yuko, net als hun voorprogramma met vijf op het podium, is helemaal terug met hun tweede full album 'As If We Were Dancing'. De songs hebben meer toegankelijke wateren opgezocht maar hebben niets aan creativiteit ingeboet. We zagen dan ook een erg veelzijdig Yuko, waarin drumster Karen Willems zich eens te meer helemaal in haar instrument verloor (in positieve zin) en Kristof Deneijs zich opwierp als een charismatische frontman, met een fantastische stem en een mooi gevoel voor humor.

Centraal in de set stond uiteraard het te promoten album met een zacht 'The View Was Bad (That's Why)' aan de aftrap. 'Undiscovered' begon met eenzelfde ritme maar brak heerlijk los toen de basdrum het tempo begon aan te geven, wat live erg goed uit de verf kwam. Ook het interessante percussieritme viel op, iets waar Yuko een van hun handelsmerken heeft van gemaakt.

Het was echt zoeken naar mindere momenten in de set - als u er heeft gehoord, vertel het ons - want Brugge kreeg een Yuko in vorm, dat ons hielp het nieuwe album te omarmen. Zo was er de mooie sound van 'Northorn' met een waanzinnig waanzinmoment, het steeds drukker wordend 'When You Go Blind', dat u zeker binnenkort richting Afrekening stemt en het verstillende 'You're Better off', dat het publiek met een onverwacht einde even perplex liet. "Dankuwel om zo aandachtig te luisteren," besloot Deneijs de Yuko-set. Dankuwel om zo overtuigend te spelen, lijkt ons een betere afsluiter.
E-mailadres Afdrukken