Banner

Oxbow Orchestra

24 oktober 2012, VK

Guy Peters - foto's: Evy Ottermans - 24 oktober 2012

Als kwartet afzakken naar de tiende editie van het Supersonic Festival in Birmingham was geen optie voor Oxbow, waardoor het over een compleet andere boeg gegooid werd. De tandem Eugene Robinson/Niko Wenner verzamelde strijkers, blazers, een gitarist en een backing vocaliste rond zich en gaven na Birmingham, Londen en Parijs ook een unieke performance in Brussel.

Als je hen na het concert gadeslaat, breed glimlachend en rustig keuvelend met een handvol fans, waarvan de meeste de band al jarenlang volgen, dan zou je als toevallige passant waarschijnlijk niet durven vermoeden dat Oxbow enkele van de donkerste en meest eigenzinnige albums uit de rockgeschiedenis op z’n palmares heeft staan. Zo’n band overeind houden vergt doorzettingsvermogen, zeker met beperkte opname- en tourmogelijkheden. Zes studioalbums in vijfentwintig jaar is weinig, maar stuk voor stuk maken ze deel uit van een uniek totaalportret. Intussen doen al enkele jaren geruchten de ronde over Thin Black Duke, dat de opvolger van The Narcotic Story (intussen alweer van 2007) zou worden, en dit concert zou een glimp vrijgeven.

Het orkestrale element is sinds de begindagen een constante geweest op de albums. Hoewel de band live vooral bekend staat als een hyperexplosief, experimenteel rock-‘n-rollgezelschap, liepen op alle studioalbums extra gasten rond, gaande van avant-garde figuren als Kyle Bruckmann en Jon Raskin (ROVA) tot strijkers, trombonisten en pianisten. Die weldadige bombast was op een podium nog nooit te horen geweest (niet dat het Robinson ontbreekt aan theatrale panache), dus het Oxbow duo aan het werk zien met een strijkkwartet, trompettist, twee tubaspelers en een backing vocaliste was iets om naar uit te kijken. Zeker omdat op voorhand bekend gemaakt werd dat de band ging uitpakken met nieuw materiaal, oud materiaal in een nieuw jasje en speciaal voor deze concerten geschreven stukken.

Het grootste deel van de set bestond uit onbekend materiaal, maar was op en top Oxbow, met dramatische monologen tussen de perverse verbeelding van Jim Thompson, transgressieve agressie en egodocumenten van een raaskallende geweldenaar die zichzelf eerder al omschreef als “grudge holder, arch-enemy, sexaholic”. Wat deze arrangementen -- zelden voorspelbaar, maar nooit te pompeus -- ook bewezen, is dat de wereld van Oxbow zoveel meer is dan die intimiderende belofte van geweld, seksuele spanning en portretten van een korte emotionele lont, maar ook van een duistere, verleidelijke schoonheid. “She’s A Find” groeide zonder het ritmische kompas van drummer Greg Davis, maar mét wellustige strijkers en twee tuba’s die de baspartijen voor hun rekening namen, uit tot een beklemmende symfonie van mysterieuze aantrekking.

Wenners veelzijdige gitaarspel -- van secuur gekapte bijna-agressie, tot rinkelende arpeggio’s en krakende feedback -- werd subtiel ondersteund door gitarist Philippe Thiphaine (die er al bij was op Songs For The French), terwijl Robinsons parlando nu en dan van commentaar voorzien werd door een extra zangeres, die helaas amper hoorbaar was. Nochtans zorgde deze elfkoppige bezetting helemaal niet voor de chaotische geluidsmuur die je zou verwachten. Een enkel moment daargelaten, zoals in “Down A Stair Backward”, dat belandde bij het wat toegankelijker “Frank’s Frolic”, werd er heel knap gedoseerd, waardoor Robinsons voordracht, soms niet meer dan gefluister met op elkaar geklemde kaken, centraal bleef staan.

Hoe Thin Black Duke precies gaat klinken, valt moeilijk te voorspellen, maar vooral de instrumentale passages deden meer dan eens denken aan de sinistere strijkersecties die je al kon horen op The Narcotic Story, terwijl de songs met zang erbij zich nog steeds bevinden op het braakland tussen theatrale onheilsvertelling, kinky bekentenis en literaire consternatie. De band zou moeten aanbeden worden op een festival als Crossing Border, maar daarvoor is hij dan weer te donker en angstaanjagend. Dit was performance die moeiteloos balanceerde op het slappe koord tussen vertrouwde tegendraadsheid en heimelijke verrassing. Oxbow ten voeten uit. Thin Black Duke wordt in februari opgenomen, al is er nog niks bekend over een releasedatum of label, nu Hydra Head er het bijltje bij heeft neergelegd. Oh to be a fly on the wall…

E-mailadres Afdrukken
 
Eugene Robinson
Oxbow Orchestra

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST