Banner

Jaga Jazzist & Sinfonia Rotterdam

6 april 2013, AB

Gowaart Van Den Bossche - 07 april 2013

Als band optreden ondersteund door een symfonisch orkest, origineel kan je het bezwaarlijk noemen. Het is immers voor veel artiesten een van hun ultieme dromen om hun muziek extra drama en bombast bij te zetten door er een hele resem strijkers, blazers en slagwerk tegenaan te gooien. Helaas zijn veel van dergelijke projecten niet veel meer dan flauw gearrangeerde, kitscherige bedoeningen en is de meerwaarde vaak ver te zoeken.

Maar als Jaga Jazzist aankondigt er een orkest bij te halen, dan kan je ervan op aan dat er op z’n minst interessante dingen gaan gebeuren. Dit Noorse nonet multi-instrumentalisten is immers op zichzelf al een compact orkest en maakt muziek die zonder twijfel bij de meest originele van het afgelopen decennium kan gerekend worden. Genregrenzen lijken zowat onbestaande (al zijn er natuurlijk wel bepaalde sterkere nadrukken te horen in hun geluid, zoals jazz, elektronica, post-rock en progrock) en ook op het technisch kunnen van de muzikanten staat klaarblijkelijk nauwelijks een limiet. Dat bandleider Lars Horntveth eerder al een goed onthaald volledig symfonisch stuk schreef, zorgt er dan ook nog eens voor dat hier geen gebrek aan kwaliteit moest verwacht worden.

Het symfonisch project van Horntveth en de zijnen beleefde haar vuurdoop vorig jaar in The Barbican in Londen met de Britten Sinfonia, een concert waarvan label Ninja Tune binnenkort een registratie uitbrengt. Ter ere daarvan liet de band zich dan ook overhalen om het project nog enkele keren over te doen, met name een tweetal keer in thuisland Noorwegen, op Motel Mozaique in Rotterdam, en vanavond in lievelingsclub Ancienne Belgique, waar de band ondertussen al zo’n zeven keer eerder stond. Een behoorlijk exclusief gebeuren dus, zozeer zelfs dat de band de hele avond kreeg om naar goedkeuren in te vullen, zonder voorprogramma.

Dus speelt Jaga Jazzist een slordige twee uur aan muziek, waarvan het overgrote deel met orkest, maar toch ook een handvol nummers in gewone bandbezetting. In die twee uur jaagde de band er maar twaalf nummers (waarvan zeven uit recentste wapenfeit One-Armed Bandit) door, wat meteen goed aantoont hoe sterk de composities werden aangepast aan de symfonische context. Dat was het duidelijkst in “One-Armed Bandit” dat minstens dubbel zo lang uitviel als de studioversie, aangedikt met een intelligent aan de hoofdmelodieën refererende orkestrale ouverture, en enkele stukken waarin de strijkers en blazers duelletjes speelden met de muzikanten van Jaga Jazzist.

Nog indrukwekkender was de bewerking van “Bananfluer Overalt” (“Banana’s Flying Everywhere” vertaalt Jaga’s olijke drummer Martin Horntveth dat even voor ons) waarin een lange sfeervolle introductie met een sterke trompetsolo van Mathias Eick speelde met invloeden uit Miles Davis’ legendarische orkestrale plaatEchoes Of Spain. Het hoogtepunt van de symfonische volheid was wellicht te horen in het nieuwe nummer “Prungen”, waarin vooral voor de houtblazers een glansrol weggelegd was toen ze het polyritmische thema stukje voor stukje opnieuw opbouwden tijdens een breakdown. “Toccata”, wat drummer Martin Horntveth aankondigde als het meest symfonische stuk dat Jaga Jazzist sowieso al schreef, was ook ronduit indrukwekkend met de toegevoegde overtonen van het orkest, net als de climax in “Oslo Skyline” (dat hier nog maar eens tot “Brussels Skyline” werd omgedoopt) die als vanouds verschroeiend was.

Toch werd een van de knelpunten van dat samenspelen met een orkest duidelijk toen de band “Reminders” uit doorbraakplaat The Stix volledig solo speelde. Plots stond daar een band die voor een full frontal aanval ging, zonder zich ook maar enigszins in te moeten houden. Ook tijdens de bissen zorgden de zonder orkest gespeelde stampers “Touch Of Evil” (techno op z’n Jaga’s) en “Prognissekongen” (prog op z’n Jaga’s) voor een gelijkaardig gevoel. Hier zagen we immers een band de zaal echt innemen, terwijl deze in de andere nummers veeleer op het podium zelf stond te spelen, in een cocon waarbinnen communicatie met het orkest nog niet op een gelijkaardig intuïtief niveau kan zoals het dat wel binnen de band kan.

Jaga Jazzist solo blijft dus helaas nog wel wat indrukwekkender dan met een orkest, maar dat neemt niet weg dat dit toch een erg goede show was die ook wel wat interessante voetnoten plaatste bij het geluid van Jaga Jazzist. Wat ons betreft mag de band zich echter snel weer gewoon aan een nieuwe plaat zetten, zonder er per se een hoop extra strijkers en blazers voor in te huren.

E-mailadres Afdrukken
 
Jaga Jazzist & Sinfonia Rotterdam

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST