Banner

Joan As Police Woman

16 maart 2014, Ancienne Belgique

Tom De Moor - 17 maart 2014

Joan Wasser is sowieso een frequente bezoekster van de Belgische podia, maar van al deze podia spant de AB toch de kroon. Ze koos dus logischerwijs voor deze vertrouwde omgeving om haar vijfde langspeler The Classic voor te stellen. Daar kwam opmerkelijk minder volk op af dan bij vorige passages, maar dat deed de hartelijkheid absoluut niet afnemen.

Wasser betrad het podium met een ongeveinsde tevredenheid om terug te zijn en zette samen met haar driekoppige begeleidingsband de energetische stamper “What Would You Do” in. Deze warmhartige amuse kondigde een ferme portie soul food aan met hier en daar noten funk (“Shame”), Motown (“The Magic”) en doo wop (een verrassende a capella-versie van “The Classic”). Deze genres beïnvloeden al sinds dag 1 het werk van Joan As Police Woman, maar kwamen nog nooit zo sterk op de voorgrond als op haar meest recente plaat. Het vintage Amerikaanse geluid doorbloedde dus ook de set van deze avond, die volledig in het teken van de kennismaking met het nieuwe materiaal stond.

De kwieke opener kreeg een stille staart, een ritmespel dat Wasser later op de avond perfectioneerde in een prachtversie van “Stay”: een zinderend afwisselen van opdrijven en stilleggen. Hoewel deze avond één van de eerste data van een tour met een nieuwe band was, viel op hoe sterk het kwartet al op elkaar ingespeeld was. Geen wonder dat het Joan inspireerde om meer dan ooit de kaart van de melodie te trekken. Doorheen de jaren leerde ze gaandeweg haar materiaal van korte, popgerichte songs naar langere stukken te laten evolueren. Dit proces lijkt nu een magistraal eindstation bereikt te hebben, onder meer in een indrukwekkend “Get Direct”: een smachtend midtempo waarin Wasser voor het eerst in jaren nog eens de viool ter hand neemt en het nummer een nieuwe dimensie aanstrijkt.

Muzikaal was het een set om vingers en duimen bij af te likken. De versnelde drums en dreigende strijkers maakten “New Year’s Day” van een mogelijk vergetelijke albumtrack tot een aandachtstrekker. In het weelderig uitgesmeerde “Good Together” vonden ontgoocheling en woede elkaar gaandeweg in een louterend omhelzen, exploderend in een ronkende gitaarfinale. Tussen al het jongere geweld door was er slechts sporadisch plaats voor ouder werk, dat quasi exclusief uit Real Life putte. We hoorden met graagte een minimalistische heruitvinding van “The Ride” en het immer soulvolle “I Defy”, die perfect in de set pasten zonder de show te stelen van het nieuwe materiaal.

Ongetwijfeld hoopte een groot deel van het publiek op een langere reis doorheen het voorafgaande oeuvre, maar in feite was daar geen nood aan. We hoorden immers een band die alle registers opentrok, een artieste die ervan genoot haar meest recente pennenvruchten te delen en nieuw materiaal dat mateloos kon boeien. Meer dan genoeg klasse om opnieuw overtuigd te zijn van het kunnen van deze dame.

E-mailadres Afdrukken
 
Joan As Police Woman

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST