Banner

Dunk!festival 2014

18-20 april 2014, Zottegem - Pagina 2

Lennert Hoedaert - foto's: Wouter De Bolle - 20 april 2014

Dag 2: Kicken op crescendo's

Op de tweede dag van Dunk! lag de nadruk iets meer op traditionele post-rock, maar een elektronisch duo en stonerband zorgden voor andere geluiden. Hét hoogtepunt van de dag kwam echter een band van eigen bodem.

In een poging om het over een totaal andere boeg dan post-rock te gooien, verzanden sommige bands in een wel heel complex geluid. We hebben er respect voor, maar het geheel moet natuurlijk ook nog boeien. Upc Downc is zo'n band. In het ene nummer horen we (valse) melancholische stemmen en loodzware gitaren, in het andere melancholische gitaren met bulderende schreeuwen. Meer op het einde van de set pakt de band plots uit met goeie shoegaze om het nummer te eindigen met post-metal. Het laatste, licht bombastische nummer neigt dan weer dicht aan bij de epiek van Explosions In The Sky. Alsof dat nog niet genoeg is, wordt er met percussie geëindigd. Goed geprobeerd jongens, maar dit is een beetje mossel noch vis.

Dat kan je niet van MOTEK zeggen. Onze favoriete Belgische post-rockers speelden op de tweede editie van Dunk!festival. Festival en band lijken met elkaar vergroeid; Sonder, waarmee MOTEK terug naar de post-rockroots gaat, verscheen dan ook op het Dunk!label. Op die laatste (sterke) wordt de set dan ook grotendeels gebaseerd -- geen popsingles als "Tryer" of "Abused" meer.

Wel worden "Vivid And Complex As You Own", "Orbit" en "Dragons" aan een stuk door gespeeld. We zijn getuige van één grote filmische totaalervaring met zelfs projecties op ballonnen. Het moet gezegd: dit MOTEK, waarvan enkel gitarist Wout Roelants het enige oorspronkelijke lid is, verkeert in bloedvorm. Ook "You Might Appear Only Once" en "Ambitions, Friends, Routines, Worries And Inherited Craziness" zijn verplet-te-rend. Er wordt in stijl afgesloten met oldie "I'm Your Son". Publiek reageert meer dan terecht euforisch want dit optreden is van internationaal topniveau.

Het is niet dat ze geen eigen smoel hebben, maar hun post-rock klinkt wel minder spannend. Het maakt ook niet uit of je binnen of buiten staat, want uitstraling hebben ze al evenmin. Maar, er nu komt het goede nieuws, met gejaagde melodieën en crescendo's van mikken de vieren Denen van The Seven Mile Journey mooi op de emotie. Onze (jbo) noemde ze ooit een goede leerling van Explosions In The Sky, maar dat is een heel groot compliment, want het klinkt allemaal eentonig melodisch. Toch zijn we een halfuurtje volledig mee met de epische post-rock. Degelijk optreden, op voorwaarde dat de ratio op non-actief staat.

We gaan ze niet over dezelfde kam scheren, maar de volgende band op de Main Stage zit muzikaal gezien een beetje in hetzelfde bedje ziek als de Spanjaarden van Syberia: het Poolse Tides From Nebula. Live een hele belevenis, want de band is een oneindige bron aan energie, maar de optimistische post-rock is meer van hetzelfde. Wel ongelooflijk mooi hoe dankbaar de energiekelingen voor de festivalorganisatie zijn. Om helemaal week van te worden.

De primussen van de school hoe-aap-ik-mijn-post-rockvoorbeelden-het-best-na komen van het verst: het talentvolle Sleepmakeswaves uit Australië. De wall of sound die de Aussies neerzetten, wordt zaterdag niet geëvenaard. In vergelijking met hun passage op Dunk!festival in 2012 zijn de heren sterk gegroeid. Tortoise, Explosions In The Sky en Mono zijn duidelijke referenties, maar ook het meest dansbare van Tangerine Dream. Gun deze jongens nog veel tours en een plaat om nog meer een eigen geluid te vinden en misschien maken ze wel ooit naam in het alternatieve circuit.

Na Arms And Sleepers op vrijdag is het zaterdag aan Lymbyc Systym om de betonvlakte bij het kermispodium -- want zo ziet het eruit en het heeft zelfs de kleuren van de stad Zottegem -- genaamd Stargazer Stage om te toveren tot een zwoele club. De broers Jared en Michael Bell, die al sinds 2001 samen muziek maken, brengen een mooi gebalanceerde mix van post-rock en experimentele elektronica. Dat ze perfect op elkaar ingespeeld zijn, verwondert niet, want het duo heeft al getourd met Broken Social Scene, The Album Leaf en This Will Destroy You; om een paar klinkende namen te noemen. Een aanrader voor fans van Boards Of Canada en het reeds vermelde Album Leaf.

Van de hemel naar de hel, want het Italiaanse psychedelische stonertrio Uffomammut heeft nadien Dunk!festival in zijn greep. Dit is een band die na veel jaren herkauwen en finetunen en ongetwijfeld ook honderden drugssessies een eigen overrompelend geluid vond; best te vergelijken met een vulkaan die non-stop lava (hier te vervangen door riffs) uitspuwt. Welke nummers de afsluiter allemaal brengt, doet er niet toe. Maar we vermoeden toch wat materiaal van Eve en de dubbelplaat Oro. Ufomammut is verwoestend van begin tot einde en brengt zeker de halve tent in een trance. De andere helft wil vluchten voor de luidst mogelijke dreiging van de nacht. Eenmaal uit de stonerroes ontwaakt, beginnen we pas medelijden te krijgen met de buurtbewoners van het festival. Ufomammut stuurt ons versuft ons bed in.



E-mailadres Afdrukken