Banner

Grails

12 maart 2017, Het Bos

Gowaart Van Den Bossche - 13 maart 2017

Grails is een band met vele gezichten. De met volksmelodieën flirtende postrock van de beginjaren maakte op later platen plaats voor alles tussen wazige psychrock, luie hiphopgrooves, oriëntaalse jams en subtiele progrock in. Het is daardoor altijd bang afwachten welk gelaat de groep zal laten zien op een podium. In Het Bos koos het vijftal voluit voor de frontale aanval met een zware nadruk op de psychedelische aspecten van hun sound.

Opvallend daarbij: de band speelde geen enkel nummer van recentste worp Chalice Hymnal, een plaat vol mood swings, maar toch vooral bevolkt door grooves die zich lieten inspireren door obscure jaren zeventig softcore soundtracks. Die nieuwste plaat laat vooral een band horen die losse ideeën is gaan uitwisselen over grote afstanden en veel minder een die deze ideeën in jamsessies uitwerkt. Een plaat die zich gemakkelijk tot live-vertaling leent, is het dan ook niet, maar toch is het opmerkelijk dat de band dit materiaal volledig links liet liggen.

In plaats daarvan schotelde de groep een behoorlijk heavy set voor die in grote mate steunde op ietwat obscuurder materiaal uit de recentere discografie van de groep, met nogal wat dingen uit de eerste Black Tar Prophecies-verzamelaar (de voorbode van de ingrijpende geluidsverandering die de groep doormaakte met Burning Off Impurities). De zwoele bijna-muzak die de groep op zijn laatste platen durft bovenhalen, kwam hier dan ook wat op de achtergrond te staan. In de plaats daarvan kregen we dingen als “Belgian Wake-Up Drill”, een song gezegend met een riff die klinkt als een bescheiden aardbeving.

Ook op andere momenten liet de groep zich van zijn stevigste kant zien. “Deep Snow”, een tussen rock en contemplatie pendelend nummer uit Deep Politics, werd hier vertimmerd tot een vuurstorm waarin Emil Amos de show kon stelen op gitaar (voor het gros van de set zat hij de groep aan te sporen achter de drums). De bis, waarin de twee crowdpleasers “Reincarnation Blues” en “Silk Rd” aan elkaar werden geregen, was in dat opzicht de kers op de taart, met een losbandig feest van opzwepende ritmes en triomfantelijke melodieën.

Het is wellicht dat laatste wat Grails boven het gros van de psychbands doet uitstijgen. Ondanks de zwaar dreunende nadruk kregen ook die melodieën hier ruim vrij spel. Een mooi voorbeeld was hoe in “Kebnekaise” (het enige “recente” nummer van de band, een cover die te vinden is op een 7” die bij de luxe vinyleditie van Chalice Hymnal wordt geleverd) de folky hoofdmelodie uit een drassig moeras van bastonen opsteeg. Ook elders vielen geregeld dergelijke momenten te rapen, die vaak luidkeels werden meegezongen door een groepje enthousiastelingen, ondanks het volledig instrumentale karakter van de muziek.

Not your average instrumental band, dus, dat Grails. Maar was dit ook de beste incarnatie van de groep die we al hoorden? Dat het vuur nog aan de lont stak qua energie was duidelijk, maar vernieuwing liet het vijftal hier niet horen, net zoals ook Chalice Hymnal eigenlijk vooral voortborduurde op eerdere geluiden. Dat hoeft niet noodzakelijk een probleem te zijn, maar is ergens wel spijtig voor een band als Grails die totnogtoe steeds een vooruitstrevend geluid liet horen.

Maar laat dat de pret die een dergelijk goed uitgevoerd concert kan bieden niet bederven. Grails mag dan live wel een beetje ter plaatse staan trappelen, het is duidelijk dat ze op dat plaatsje nog steeds weinig tot geen concurrentie moeten dulden. Zelfs als ze wat teren op eerdere successen uit hun discografie is een opzwepend psychfeestje verzekerd.

E-mailadres Afdrukken
Tags: Grails