Banner

Gent Jazz 2017

Funky! Funky! - Pagina 3

(tdm), (jvs), (kvp), (hr), (mb), (fl) en (mvs) - foto's: Geert Vandepoele - 10 juli 2017

Zaterdag 8 juli

Het wordt zowel een feestdag als een dag ter herdenking vandaag. Een band viert een jubileum dit jaar, hoezee! Maar een invloedrijk pianiste, vandaag voorzien op het programma, is een week geleden heengegaan.

Het drietal van BassDrumBone blaast dit jaar veertig kaarsjes uit. Hiep hiep, van harte gefeliciteerd, ook van onzentwege. Een onconventioneel huwelijk is het minste wat je van dit trio kan zeggen. Contrabas, drums en trombone doen het zonder piano of gitaar. Al hebben ze zich nu en dan wel enkele collectieve slippertjes gepermitteerd. Zo zetten ze hun jubileumjaar in met een dubbelalbum met bijdragen van saxofonist Joe Lovano en pianist Jason Moran.

Dat een (jazz-)band het veertig jaar volhoudt, is erg uitzonderlijk. Maar minstens even uitzonderlijk is de verwezenlijking om na al die tientallen jaren nog steeds fris en zelfs verfrissend te klinken. Dat we daaraan niet hoeven te twijfelen, maakt drummer Gerry Hemingway messcherp duidelijk vanaf slag één. Bassist Mark Helias wrikt zich tussen de vrije ritmes en als laatste sluit Ray Anderson (trombone) aan. Het is een spel van aantrekken en afstoten, van friemelend aftasten, van koppig doorzetten en van een ander de ruimte te laten die hij nodig heeft. Klinkt als hét recept voor een duurzaam huwelijk. Na twee nummers van hun vorige album "The Other Parade", "Show Tuk" en het gevoelige "The Blue Light Down The Line" schotelen ze ons enkele nieuwere voor: "Another Time", waarin lekker geswingd wordt en het hardere "Bluish". Een prettig gestoord allegaartje dat ons verwonderde met excentrieke sounds en boeiende ritmische wendingen. Onze fantasiewereld werd gevoed.

Niet velen hebben zoveel invloed en nalatenschap in de wereld van de jazz als McCoy Tyner. De man heeft terecht een heldenstatus verworven die meer dan een halve eeuw overspant en een heftige indruk nagelaten heeft op menig jazzmuzikant. Vooral als pianist bij het John Coltrane kwartet is hij bekend geworden, maar natuurlijk kennen we hem ook als pianist bij Art Farmer, Wayne Shorter, Joe Henderson en van zijn eigen tientallen platen. Zijn klavier wordt opgewarmd door niemand minder dan Craig Taborn. Erg vereerd is-ie natuurlijk, om als gastmuzikant door mister Tyner uitgenodigd te worden. De pianist die speelde met Christian McBride, Evan Parker en Chris Potter, vertelde hoe Tyner bijdroeg aan zijn muzikale vorming. Naast Tyner is ook Geri Allen een ankerpunt in zijn carrière. Allen, die samenwerkte met grootheden als Ornette Coleman, Ron Carter en DeJohnette, verloor een goeie week geleden haar strijd tegen kanker. Oorspronkelijk zou zij hier ook het podium delen met Tyner en Taborn.

Taborn mist zijn start niet en laat zich de zelfzekere begeleiding van bassist Gerald Cannon en drummer Francisco Mela welgevallen. Zo vederlicht als hij de spits afbijt, zo noest klinkt Cannons bassolo nadien. Even vergeten we dat Tyner in de coulissen klaarstaat om over te nemen maar na een viertal nummers en een prachtige muzikale ode aan Geri Allen, is het zover. "Nu is het tijd voor de fabulous, transcendent McCoy Tyner", kondigt Taborn aan. Nou, klinkt die band plots heel wat ruwer! Wat een energie blijft Tyner genereren. De bassist gaat harder aan z'n bas plukken en de drummer speelt alsof hij op hete kolen zit. Dat zijn pianospel wat klinkt als de kostuumvest die hij draagt (gekreukt) doet niets af aan de ideeën en drive die hij op ons loslaat. Een hyperenthousiast publiek wordt er haast hysterisch van. Zijn bezwerende percussieve begeleiding en dwingende melodieën waren destijds een inspiratiebron voor Coltrane en ook vandaag, op zijn 78ste, kan Tyner het vuur goed aan de lont houden. Eindigen doet hij met een kort en fragiel nummer, waarna hij ons "all the best" wenst. Wel, wij jou van ganser harte ook, McCoy!

Less is more moet tot het filosofiepakket van Wayne Shorter behoren. Dat is wat we afleiden uit de zuinige noten die hij blaast. Ter compensatie is hij gul met zijn muzikanten. Niet enkel kwalitatief, zoals sedert vele jaren met Brian Blade op drums, Danilo Perez aan de piano en John Pattitucci aan de bas, maar ook kwantitatief. Verwelkom het Casco Philharmonic orkest, onder leiding van Clark Rundell! Het project kreeg de ondertitel 'Performing Emanon' mee en spruit voort uit Shorters liefde voor science fiction en mythische figuren. U begrijpt meteen dat dit concert zonder de minste twijfel een uitzonderlijkheid wordt. Tot daar zijn we het eens. Maar of 't ook zo geslaagd was, daarover zijn de meningen verdeeld.

Het kwartet opent – het mag gezegd - magistraal. Blindelings volgen ze elkaars ideeën, op een krachttoer langs kleine hoekjes en diverse climaxen. Shorter zelf houdt zich gedeisd en laat het werk bijna volledig over aan zijn muzikanten. Hier en daar vindt hij een plaats voor enkele noten en telkens opnieuw denken we (hópen we): zal hij nu echt uit de startblokken schieten? Nee, daarop is het nog wachten.

Ondertussen vonden de muzikanten van het Casco Philharmonic orkest hun weg naar het podium en grabbelde Pattitucci de leesbril uit z'n broekzak. Ellenlange partituren dansen op de pupiter en dreigen de vrijheid weggeschreven te hebben. Het Casco Philharmonic, met meer dan dertig, neemt vanaf nu het voortouw. Walsend op de strakke richtlijnen van dirigent Rundell komen ze binnen. Aan enthousiasme geen gebrek, niet bij het kwartet, niet bij de horde muzikanten die achter hen opgesteld staan. Dit is voor hen ook geen alledaagse kost. En toegegeven, wij worden bij momenten ook meegesleurd in hun enthousiasme. Vooral dan bij die nummers waarin het kwartet meer ruimte krijgt, want daar knelt het schoentje: meer dan eens dreigt het viertal opgeslorpt te worden door de hevige composities van het Casco Philharmonic, al laat Brian Blade het immer breed lachend niet aan zijn hart komen. Als Wayne Shorter meer in z'n element lijkt te komen in het tweede deel van het concert moeten we erkennen dat deze samenwerking de moeite waard is. Tevergeefs voor een groot deel van het publiek, dat zijn gading ondertussen aan de dranktent gaan zoeken is.



E-mailadres Afdrukken
Tags: Gent Jazz