Banner

Dour 2017

Elementaire fysica - Pagina 2

Evert Peirens en Lennert Hoedaert - foto's: Peter Duyts - 16 juli 2017

Zaterdag 15 juli

De zaterdagaffiche van Dour was op papier sterk, heel sterk zelfs, en vooral voor de liefhebbers van het zwaardere genre. Het werd dan ook een festivaldag met alleen maar hoogtepunten. En daarvoor hadden we zelfs een Phoenix of De La Soul niet nodig.

Eerst even kaderen. (lh) heeft het wel voor de gitaargerichte genres, maar ook andere, pakweg meer elektro-gerichte genres worden fel gesmaakt. Maar wie zich verwacht aan een verslag met de dj’s in de Red Bull Elektropedia Balzaal, is er aan voor de moeite. Dour is namelijk véél méér dan een mini-Tomorrowland. In het tijdsschema aangekruist: bijna alle bands in La Caverne, een resem eigenzinnige namen in Le Labo en La Petite Maison Dans La Prairie. Ready? Set? Go!

De vroege vogels krijgen meteen een uppercut van het Brusselse Mont-Doré. Dit is voer voor fans van de vroege Deafheaven, Envy en atypische screamo; eigenlijk voor iedereen die een kolkende mix van chaos en melodie wel kan verteren. Bij Mont-Doré krijg je er niet alleen een wall of sound bij, maar ook nog eens een gigantische bom energie. Vooral zanger Paul Marique gaat wel heel heftig te keer op het podium. Deze verschroeiende band valt dus niet in een hokje te stoppen. We horen math/posthardcore, emotionele uitbarstingen en opbouwende melodieën die eigen zijn aan het postrockgenre. En zo bezorgt de band ons al een zeer vroeg kippenvelmoment. De perfecte opener voor het heavy programma op La Caverne met andere woorden.

Deze razende Gentenaars hebben de hele wereld rondgetoerd met de nieuwe nummers van Rheia en zetten hun veroveringstocht deze zomer gewoon voort (van Roskilde tot Boomtown volgende vrijdag): we hebben het over Oathbreaker. De reden voor hun succes? Ze spelen hoogst intense, originele black metal en hebben intussen een geweldige livereputatie opgebouwd. Vijftig minuten lang worden we omver geblazen door razernij van wereldniveau. Dat de extreme metal van Oathbreaker ook gesmaakt wordt door mensen die niet echt naar metal luisteren, is dus geen verrassing. Dit is de tweede band van de dag, en het is de tweede keer er he-le-maal boenk op. Gitaristen Levy Seynaeve en Lennart Bossu zien we trouwens vannacht nog terug met Amenra.

Wat een dag, eigenlijk. Op welk ander Belgisch festival kan je tussen de betere, atypische metal, hippere indie en hiphop -- noem maar op -- een artiest zien die de accordeon weer cool maakt? Een accordeonist op Dour? Jazeker! Het is een muziekinstrument dat je niet meteen zou associëren met hedendaagse muziek, maar Mario Batkovic maakt die stelling volledig irrelevant. Hij staat perfect geprogrammeerd in Le Labo; overigens blijft dat een geniale naam voor een podium waar je ontdekkingen kan doen. We zagen bij Batkovic al vergelijkingen met Nils Frahm en Yann Tiersen passeren en die zijn niet toevallig: Batkovic maakt sfeervolle muzikale landschappen waarin het heerlijk wegdromen is. Batkovic speelt alweer virtuoos, meeslepend en zijn composities zijn stuk voor stuk supermooi. Wat een unieke artiest.

Volgende overrompeling: het Leuvense powertrio Brutus. Over een unieke sound gesproken: net als bij Oathbreaker, gebruikt drumster Stefanie Mannaerts haar stem als een soort melodisch instrument. Ze vormt ook het tegengewicht voor de donderende drums en heavy gitaren die bij Brutus soms richting shoegaze en postrock durven gaan. Dat allemaal maakt een metalband als Brutus vrij toegankelijk. Met “All Along” krijgt de band het publiek helemaal mee, afsluiten doen ze naar alle traditie met “Horde”. Wat blijft dat een schitterend nummer. En, o ja, na het optreden klinkt “Eviva España” uit de boxen, geschreven door de opa van de drumster, en wordt het uiteraard massaal meegezongen. Ook dit is Dour.

Met Acid Arab begint het Dour-publiek al warm te draaien voor die altijd opgefokte avond- en nachtsfeer. Ja, wat wil je, met oosterse acid house? Een weergaloos dansfeest wordt het in La Petite Maison, dat niet meer zo klein en intiem is als vroeger.

Bij Kevin Morby, een van onze favoriete troubadours van het moment, gaat het er gemoedelijker aan toe. Of toch bij de start van zijn set, met enkele nummers van zijn nieuwste, puike plaat City Music. “1234”, een ode aan Ramones, doet echter de vlam in de pan slaan. Met rock-‘n-roll, garage en folkrock én een goed geoliede liveband doet hij nadien de tent swingen. “Harlem River” is een van de hoogtepunten van een hoogstaande set. In het najaar staat ie weer op een resem podia in Europa, deze geniale zwerver. Ga hem zien!

Ondertussen is de avond helemaal gevallen. De feestende massa begint zich zienderogen uit te breiden, maar er is nog meer boeiends te beleven alvorens de dj’s de vierde euforische nacht inzetten. In een (onterecht) halfleeg La Caverne mag Alcest, de band rond Stéphane ‘Neige’ Paut, het publiek betoveren met bloedmooie muziek die heerlijk schippert tussen black metal en shoegaze. Het afsluitende nummer “Délivrance” neemt zelfs epische proporties aan; het is alsof Sigur Rós even op Dour is. Wie het hardere genre graag hapklaar en melancholisch heeft: schaf eens een plaat van Alcest aan. Na Gojira weer een Franse topband in het metalgenre die we nog verder zien groeien in populariteit.

Ook bij Timbre Timbre, een Canadese eigenzinnige groep die met Sincerely, Future Pollution een van de platen van het jaar heeft gemaakt, lijkt melancholie de rode draad, maar het gezelschap rond Taylor Kirk doet het met jazz, triphop-achtige ritmes, Nick Cave-invloeden, funk en blues. Nog zo’n band dus met een donkere, diepe sound én die muzikaal moeilijk in één hokje te steken is. Net als bij Morby zijn we getuige van een halfvolle Labo-tent, maar het aanwezige publiek eet wel uit zijn hand, ook al was het geen makkelijke festivalmuziek. Schitterend, toch?

Wie anders dan Amenra kan het zwaarste podium van de dag vakkundig afsluiten? Het is al de zesde passage van Belgiës meest toonaangevende metalband. De vorige passage dateert uit 2013, en wat was dat een zinderende live-ervaring! En ook ditmaal zet het Gentse collectief een even bloedstollende als indrukwekkende performance neer. Zelfs in omstandigheden die niet helemaal meezaten: er zijn wat technische problemen en twee bovenvermelde leden moeten na een show op Rock Herk met Oathbreaker nog terugkeren naar Dour. Van een festivalmarathon gesproken. De show wordt noodgedwongen tien minuten ingekort. Maar maakt niet uit: een optreden van Amenra blijft een zwart gat waarin we maar al te graag worden meegezogen.

Naar hoogtepunten zoeken is eigenlijk onbegonnen werk, maar als we er dan echt moeten melden: “The Pain It Is Shapeless” en “Am Kreuz”. Beide nummers zijn afkomstig van Mass III. Die plaat verscheen in 2005; het jaar dat de band voor de eerste keer op Dour stond. En zo is de cirkel rond.

Een nietsontziende kracht van snijdende gitaren, oerschreeuwen en donderende drums zorgt voor headbangende hoofden in het publiek, en dat niet alleen bij metalliefhebbers. Een indrukwekkend zicht. Genre-opdelingen lijken niet van tel, trance lijkt de rode draad. Dit is nog maar eens het bewijs dat Amenra alle soorten muziekliefhebbers kan samenbrengen. Volgende stap: vanaf het najaar (en hopelijk ook volgend jaar) België en bij uitbreiding de hele wereld platspelen met Mass VI, die langverwachte nieuwe plaat.

Alleen al een bezoekje op zaterdag bewijst dat Dour voor liefhebbers van alternatieve muziek serieus de moeite blijft, en dus niet alleen het nachtprogramma moet uitgebouwd worden. En dat de programmatoren zeker niet de nichegenres uit het oog mogen verliezen -- niet dat we daar geen vertrouwen in hebben. Hopelijk blijft ook in de toekomst ‘voor elk wat wils’ het motto.



E-mailadres Afdrukken
Tags: Dour