LOKERSE FEESTEN: Pixies, 4 augustus 2017

Matthieu Van Steenkiste - foto's: Nick De Baerdemaeker - 06 augustus 2017

Het tweede leven van Pixies duurt onderhand al dubbel zo lang als de initiële run die essentiële platen als Surfer Rosa en Doolittle opleverden, maar aan de grijns van Frank Black op de Lokerse Feesten af te meten, amuseert hij zich dezer dagen een pak meer dan toen. Zonder het randje waanzin dat de groep vroeger tekende, ontbrak echter de magie om dit optreden echt straf te maken.

Champagne! Come On Pilgrim, de debuut-EP van Pixies is dit jaar dertig jaar oud, maar dat zult u vanavond niet merken. Frank Black is niet van de feestelijke herdenkingen, noch van het terugblikken. Pixies: dat is elke avond opnieuw alle songs, van dat eerste korte plaatje tot het vorig jaar verschenen Head Carrier, in één zak, en een onschuldige kinderhand die er 32 lukraak op de setlist kwakt. Vanavond wil dat zeggen dat het nogal op en neer zal gaan langs een hoogst eigenzinnig parcours.

Lang geleden immers, dat we nog eens "No 13 Baby" of "mr. Grieves" hoorden, vandaag worden ze kwansuis in de mix gegooid. Want een mengeling is het, één voorbijrazende trein van tracks die in dol sneltempo worden afgevuurd. Aanvankelijk struikelt de band daarbij over zijn voeten, want na een puik openend "Gouge Away" is het trio "Dead" - "Wave Of Mutilation" - "Broken Face" een rommeltje. In "Crackety Jones" blaft Black echter als een meute gevaarlijke honden, en zo doen David Lovering en Joey Santiago het ook klinken: alsof ze hun frontman met kettingzagen op de hielen zitten. Paz Lenchantin? Geen Kim Deal, wel een goeie bassiste, maar in dit soort geweld speelt ze hooguit een dienende rol.

We kijken op onze klok: een kwartier, zeven songs ver. Pixies is op dreef, maar gaat van de weeromstuit achterover leunen. Dat "It's educational" van "U-Mass" komt er wat tam uit, met "Caribou" wordt voor het eerst gas teruggenomen, en het zal lang duren voor Pixies het pedaal terug zal vinden. "Is het goed?", vragen we ons af. "Degelijk op zijn minst", dialogeren we gezellig verder met onszelf -- vanavond eens alleen afgezakt naar de Grote Kaai, meneer. Pixies spelen goed, maar ook een beetje op automatische piloot. De krijs van Black neemt je niet bij je nekvel, en bij "Cactus" en zelfs "Ed Is Dead" voelen we weinig van de opwinding die deze groep standaard in de flight case moet hebben zitten.

Het probleem? Pixies die je niet helemaal mee hebben, verzuipen in afstandelijkheid. Als de waanzin van al die gekrijste nonsens niet overtuigt, dan is het ook maar dat: onzin. "God is seven"? Vanavond valt "This Monkey's Gone To Heaven" gewoon plat, terwijl het recente "Um Chagga Lagga" er net voor wél werkt. De ene onzin is de andere niet. De hysterie van "Rock Music", vorig jaar nog zo verpletterend op Dour, komt er vanavond ook maar geforceerd uit en zelfs al volgt "Tame", de motor slaat nog steeds niet aan.

Zo op en neer als het hele optreden, zo is immers ook de eindspurt. "Bone Machine" en "Debaser" passeren nog acceptabel vinnig, "Planet Of Sound" ademt toch routine. Het is wachten op het einde van "Vamos", wanneer groteske golven rook van het podium rollen, voor er nog iets gebeurt. Het laatste woord is dus voorspelbaar aan B-kantje "Into The White", en de groep voegt de daad bij het woord: weg zijn ze, ongetwijfeld langs de prikklok passerend. De job zit er op.

En zo is het maar net. Pixies heeft hard gewerkt, gedaan wat moest, maar het was toch net iets te weinig. We misten opwinding en verrassing, en als deze groep niet in opwinding dealt, dealt hij in niets. Wie dit goed vond, heeft Pixies nooit echt in groten doen gezien. Het kan veel beter dan dit.

E-mailadres Afdrukken
Tags: Pixies