Banner

Cloud Nothings

6 december 2017, Trix

Matthieu Van Steenkiste - 07 december 2017

Het zijn harde tijden voor gitaarliefhebbers. Als er nog eens een puber zo'n ding met zes snaren koopt, dan hoogstens om ergens in zijn laptop in te pluggen en een exotisch riedeltje over wat beatjes te leggen. Mogen we rock definitief begraven? Neen. Eén band houdt koppig stand, en in Trix liet Cloud Nothings horen tegenwoordig behoorlijk strak te staan.

Vijvenvijftig minuten. Meer heeft Dylan Baldi niet nodig om zijn punt te maken. Als rock ooit moet sterven, zal de moordenaar die gitaar uit zijn dode handen moeten loswrikken. Met een nietsontziende drive gaat Cloud Nothings zijn setlist te lijf, alsof ze iedereen die ooit aan gitaarrrock heeft getwijfeld liefst hoogstpersoonlijk op hun smoel willen geven. Wij vragen: "Mogen we meehelpen?"

Het begint nochtans met een schijnbeweging, een "Up The Surface" dat zo gewoontjes begint dat we even twijfelen of dit dezelfde band is die vorige zomer Best Kept Secret op een hoopje speelde. Wat wel meteen hoorbaar is: dat Baldi een oor voor melodie heeft dat in dit genre te vaak als luxe wordt gezien, waar het een basisvereiste zou moeten zijn. Cloud Nothings weet hoe iets klinkt dat na één keer mee te brullen is, en schrijft dat ook.

En dat van dat gewoontjes? Dat het maar ingehouden is? Dat zet "Psychic Trauma" daarna halverwege recht met een versnelling die boenketekkepunk van de betere soort inluidt. Een paar lessen uit het grote grunge-handboek zijn ook genomen, blijkt. Dat Joke Schauvliege niet echt serieus te nemen is, bijvoorbeeld. Het volume staat op Dinosaur Jr., de gitaren volgen gedwee. Soms zelfs erg letterlijk, zoals "Modern Act" laat horen.

Ja, godverdomme, rock kan nog opwindend zijn, het moet gewoon wat beter zijn best doen en opnieuw killer tunes schrijven, zoals dat "I'm Not Part Of Me" (we blijven wel zweren dat die riff wel heel veel vlooien van Therapy's "Lonely, Cryin', Only" heeft gepikt, maar kom) of dat "Things Are Right With You" waarmee de set langzamerhand op kookpunt komt. Dat Cloud Nothings weet hoe op te bouwen, bewees de vuile bas van "Pattern Walks" al, die het nummer van een chaotisch begin voortstuwt. Als honden naar zijn broek hadden gehapt, had Baldi niet sneller gelopen.

Goeie strot overigens, die frontman. Als hij echt eens schreeuwt, horen we echo's van Kurt Cobain, de slackerlook ademt eerder het wereldje van Steve Albini, met wie de groep ooit opnam. In "Things Are Right With You" en "Now Hear In" hoor je nog iets van de puriteinse benadering van de opnameleider doorschemeren: instrumenten, melodie, en rammen zonder handen in de zakken. Allemaal leuk en geweldig, maar toch is het net wanneer Cloud Nothings het tempo even radicaal laat zakken dat de echte climax wordt bereikt. "Realize My Fate" mag dan slepend beginnen, die aanloop is er alleen maar om gaandeweg harder en harder te kunnen beuken. Baldi laat zijn innerlijke Cobain nu helemaal los, gaat de tekst rauw schreeuwen en laat de hele boel uiteindelijk ontsporen. Afsluiter "Wasted Days" spelt "A.L.L.E.S. K.A.P.O.T.", ramt en beukt zo ouderwets dat het in deze tijden van lome beatjes en op spotifyplaylists afgestemde pop bijna subversief lijkt. Een bisnummer hoeft niet meer, de taak is volbracht. Word wakker, kinderen: Sinterklaas is geweest, en hij heeft ons de eerste rockband gebracht die opnieuw zin geeft in gitaren.

E-mailadres Afdrukken