Banner

We Are Open 2018

9 en 10 februari 2018, Trix - Pagina 2

Peter Vanwijnsberghe en Bart Van Put - foto's: Danny Quintelier - 11 februari 2018

Zaterdag 10 februari

Op Dag 2 maakten de beats plaats voor gitaren, en ofschoon iedereen de laatste tijd de mond vol heeft over de 'dood van gitaarmuziek' (blah blah blaaah), hing in Trix het bordje 'uitverkocht' ook vandaag voor de kassa's.

Leuk publiek ook: mooie mix van mannen en vrouwen, jong geweld en oude rotten, hipsters en ruitjeshemden, vetkuiven en dreadlocks. En ze waren met veel dus: bij het binnenkomen van de Trix bar was het al flink drummen voor Crowd Of Chairs. En terecht: deze Gentse postpunkers zijn trouwe apostelen van de Heilige Steve Albini, en dat werkte flink op de trommelvliezen. Pompende drums, tegendraadse baslijnen, gierende gitaren en hels geschreeuw domineren de set, en denderen als een panzertank door de bar. Vooral afsluiter van de set (en tevens ook van het uitstekende album Fuck Fuck Fuck) "Tunnel Vision" komt aan als een baseballbat in het gezicht. Eerste band van de avond, en iedereen plat. Niet slecht voor een dood genre.

We hadden al vanalles gehoord over Shht. De ene vindt hun eigenzinnige mix van elfendertig genres en geflipte liveshow geniaal, de ander vindt het een godsgruwelijke infantiele klotezooi. Hoog tijd om dat eens te checken. En we moeten eerlijk zeggen: we begrijpen de verdeelde reacties. Er zijn veel dingen om leuk te vinden aan Shht: het ongebreidelde spelplezier, gekoppeld aan een zeer hoog spelnivau bijvoorbeeld. Want zeg wat je wil over deze gasten, die kerels kunnen spélen. Het feit alleen al dat je binnen één nummer tien tot vijftien keer van het ene genre in het andere dondert is knap, maar ook de afzonderlijke items zijn straf gecomponeerd en uitgevoerd. Maar er zijn ook problemen. Een band die zichzelf niet serieus neemt is altijd charmant, maar toch… Met onzinteksten als "salami salayou" en "ouagadougou chakkamakka" die door de constant aanwezige autotune worden gedraaid, een halfnaakte, nutteloze figurant, een soort yogasessie tussen twee nummers door en bindteksten als "Wie leidt er allemaal een nutteloos leven?" vervreemdt de band zich vaker dan nodig van het publiek. En op den duur flirt dat licht anarchistische ho-ho-ho-sfeertje gevaarlijk dicht met zelfingenomen arrogantie. Ook wanneer "Bohemian Rhapsody" op een ronduit bizarre manier wordt gecoverd, sta je je constant af te vragen wie er nu eigenlijk wie aan het uitlachten is. Shht balanceert op het slappe koord tussen grensverleggende groepen als Mr. Bungle of Ween en 'novelty bands' als Sad Vicious of Ninja Sex Party. We hopen dat ze mettertijd overhellen naar het eerste, want dan zou Shht wel eens héél veel potten kunnen breken.

Genoeg verwarring, tijd voor consistentie en power. Helaas vinden we dat niet bij Run Sofa uit Charleroi. Originaliteit gelukkig wel: met een mix van indierock, jazz, funk en hiphop blijven we een tijd geïntrigeerd kijken naar deze band, maar door het flinterdunne geluid ontbreekt het hen aan spankracht om een ganse set te blijven boeien. En da's jammer, zeker omdat het zuidelijke landsdeel heel wat meer aandacht verdient dan het van ons krijgt.

Een druk programma betekent onvermijdelijk overlappingen, dus verdelen we onze tijd noodgedwongen tussen twee halve optredens in het café en de club. In het café kijken we naar een geanimeerde set van Teen Creeps, dat er meteen invliegt met begeesterde nineties-indierock uit de stal van Dinosaur Jr. en (vroege) Nada Surf. Potige gitaarrock met een neus voor melodie en enig benul van dynamiek: het is steeds een erg fijne, zij het misschien niet bijster vernieuwende combinatie. Maar hey, we kunnen niet alle dagen het wiel opnieuw uitvinden, soms is dansen al meer dan genoeg.

Dansen kon ook volop tijdens de set van Public Psyche, zij het dan in een wat minder opgewekte sfeer. Public Psyche ging tot voor kort door het leven als Rape Blossoms, en bracht vorig jaar een meer dan uitstekende derde plaat uit, getiteld No New Violence. De naam mag misschien veranderd zijn, de bezwerende postpunk-sound van het trio blijft ongewijzigd, en maar goed ook. De duistere trip van diepe bassen, tribale drums en ijle synths is heerlijk aanstekelijk, en sleurt het publiek van begin tot eind mee in een dikke, wazige trip. Knap optreden van deze zwartzakken.

Nog zwartzakken! En deze kennen ook wat van trippen. De gemaskerde heren (?) van Briqueville injecteren hun psychedelisch kantje echter met loodzware sludgemetal, maar geloof ons, dat werkt ook behoorlijk goed. De band uit het Waasland (moest u het nog niet doorhebben: Briqueville = Steendorp) bouwt al enkele jaren gestaag, maar met succes een stevige liverepuatie uit, en etaleert die met verve in de grote zaal van Trix. De sound van Briqueville wordt gekenmerkt door sjamanistische gitaren en toetsen, stukjes ambient, maar vooral door gigantische kopstoten van nietsontziende sludge. Ondersteund met een knappe, zij het wel erg aanwezige lichtshow bezorgt Briqueville Trix een tweede psychedelisch delirium van de avond. En dan is het nog maar half twaalf.

Want het is hier bijlange nog niet gedaan. Gelukkig begint Onmens wat later aan hun set, zo kun je ten minste nog afkoelen door een pintje te drinken, of anderhalve minuut buiten staan. Want daarna is het weer rücksichtlos beuken geblazen. De twee gasten van Onmens staan als hondsdolle wolven op het kleine podium van het café, en jagen een woedende mix van wave en industrial het publiek in, dat spontaan aan het pogoën gaat. De set van Onmens is opzwepend, wild, animalistisch en brutaal, maar daarom niet minder indrukwekkend. Dames en heren, de Belgische Death Grips is opgestaan.

Alsof we onszelf nog niet genoeg mismeesteren, slepen we ons naar de afsluiter van de avond: Raketkanon. In 2013 sloten ze We Are Open ook af, maar dan in een half lege en half bezopen clubstage. Vandaag staat deze band voor een volle (maar nog altijd even bezopen) grote zaal, en Raketkanon heeft geen enkele moeite om ook deze klus met de vingers in de neus te klaren. Met een mix van vertrouwd werk uit de eerste twee platen en een handvol nieuwe nummers (binnenkort een nieuwe plaat, jeeej) raast Raketkanon met zijn gekende bravado door het optreden. Begeesterde uitvoeringen van publieksfavorieten "Herman" en "Florent" en persoonlijke favoriet "Ibrahim" passeren, en we horen dat het nieuw spul op dezelfde leest geschoeid is, maar wat meer diepgang krijgt en wat steviger wordt uitgepuurd. Als we dan ook nog getrakteerd worden op een saxofoonspeler, zijn we helemaal blij. Het publiek is dat trouwens ook, want er wordt stevig gefeest op en naast het podium. Pieter-Paul Devos duikt verschillende keren het podium af, terwijl de rest van de band als vanouds weer aan een groot adrenaline-infuus heeft gelegen. Als op het eind ook nog eens de zanger van Onmens het podium mee opspringt, gaat Trix helemaal in de prak. Topafsluiter van een toffe We Are Open-avond, met vooral bevestigingen en jammer genoeg wat minder ontdekkingen. Het kan niet alle dagen carnaval zijn, zeker?



E-mailadres Afdrukken