Banner

First Aid Kit

6 maart 2018, AB

Matthieu Van Steenkiste - foto's: Tom Leentjes - 07 maart 2018

Kijk niet op een dikke week, en het is vandaag negen jaar geleden dat First Aid Kit hier in het voorprogramma van Venus In Flames stond. In de AB Club was dat toen, en de zusjes Söderberg waren nog aandoenlijke pubers die net hun eerste EP uit hadden. "Ooit, zo zworen we toen, zullen we in die grote zaal staan. En zie, hier zijn we!", giert Johanna -- de oudste van de twee -- vandaag. Ze is terecht enthousiast, want wat een carrière is haar en haar zus het voorbije decennium te beurt gevallen.

Van internethypeje met die aandoenlijke Fleet Foxescover ging het naar eigen platen, die meer en meer aansluiting vonden bij de grote countrytraditie. "I'll be your Emmylou, I'll be your June", beloofden ze elkaar, en album na album klonken ze Amerikaanser. Vandaag draagt de band netjes rhinestone-hemden en gaat het bij een pianobreak nasaal van "play it for me Steve". Het klinkt natuurlijker dan het op plaat doet, en dat is goed. First Aid Kit is immers niet langer dat schattige Zweedse duo, maar een gerodeerde vijfkoppige band die vandaag een set aflevert die tot in de puntjes is opgebouwd. Vierde en recentste plaat Ruins mag dan een kleine ontgoocheling zijn, dat hoor je niet aan de paar krenten die daar uit worden opgevist om tussen oude parels door gelost te worden.

"Rebel Heart" is een prachtopener, single "It's A Shame" een eerste gelegenheid om die samenzang ten volle uit te spelen. Want is het Klara die als songschrijfster van de groep meer en meer het voorplan neemt, ze kan niet zonder Johanna voor het nodige contrapunt: het lager rokerige van haar zus tegen haar eigen hoog en smachtend stemgeluid. Dat wat ze samen kunnen ook meer is dan de som van de delen, hoor je dan weer als ze na de break samen opnieuw inpikken. Het is ook die kracht die First Aid Kit zo meeslepend maakt. Country vervalt al eens in zoetsappigheid, als de Söderbergs samen doorzingen steekt er pit in. En wanneer het uptempo wordt, mag het vuur echt aan de lont. Het tierelierende "King Of The World" wordt met een "FIRE!" nog wat extra wakker geschreeuwd, de trombone van toetsenist Steve Moore zorgt voor een extra speels tintje. De zussen kruipen in het slotstuk gezellig tussen hun muzikanten, en dat past. Je voelt dat dit een band is die werkt, competente muzikanten die niet alleen hun instrumenten beheersen, maar ook samen kunnen spelen. Maakt dus niet uit dat Johanna's basspel rudimentair is, in deze machine gedijt het uitstekend.

Van de pakkende samenzang van "Gold" gaat het naar de power van "The Lion's Roar", en uit die epische outro -- het headbangen krijgen we er zoals gewoonlijk weer even bij -- loeit de ronkende ninetiesrock van "You Are The Problem Here" op. Klara Söderberg zet de anti-verkrachterstirade extra in de verf met een feministische speech die juichend wordt onthaald. We hebben dan ook zelden zo'n genderevenwichtig publiek gezien als vanavond. Als het vrouwelijke deel al niet het overwicht had.

Uit Ruins wordt nog "To Live A Life" opgepikt, dat door Klara solo wordt ingezet. Die nieuwe First Aid Kitplaat is dan ook in eerste instantie háár break-upalbum. "I lost you, didn't I?", zal ze een song later zingen, maar ze blijft niet steken in de droefenis. "Wolf", drijvend op rollende toms, is bezwerende sjamanencountry, een genre dat ze bij deze hoogstpersoonlijk hebben uitgevonden als het nog niet bestond; "Master Pretender" wordt potig aangezet met een vette bas. "Emmylou"? De kers op de taart, de kroon op het werk, een meezingmomentje. U beloofde collectief Graham, Johnny of wie dan ook te zijn, als ie maar rhinestones op zijn hemd heeft. Ook jaren verder blijft het een van de mooiste odes aan de countrymuziek. We kunnen vloeken om de vele americanatics van de zusjes, maar trek de oprechtheid van de liefde van de Söderbergs voor het genre nooit in twijfel.

Want ja, natuurlijk wordt het af en toe te gladjes. De bandvoorstelling komt stipt op het uur, de stroop waarmee "You guys" -- wij dus -- worden gepaaid, plakt dik. Het hoort erbij, is eigen aan het genre. First Aid Kit bracht een perfecte show die met "Silver Lining" zijn voorspelbare hoogtepunt krijgt. Wie heeft hitparades nodig als je met je nummer ook gewoon cornflakes -- of was het iets anders? -- kunt verkopen? Geef het nog één echt goeie plaat, of desnoods nog een populaire commercial, en First Aid Kit pakt nog voor hun gezamenlijke dertigste grotere zalen dan de AB in. We hebben bands al slechter oud zien worden.

E-mailadres Afdrukken