Banner

Dunk!festival 2018

Variatie troef op ijzersterke veertiende editie

Lennert Hoedaert & Gowaart Van Den Bossche - foto's: Stijn Verbruggen - 14 mei 2018

De veertiende editie van dunk!festival, het Belgische festival bij uitstek voor postrock, postmetal en aanverwante genres, was een schot in de roos. De bezoekers werden drie dagen lang ondergedompeld in intense en hevige muziek uit uiteenlopende stijlen en dito windstreken.

Met duizend betalende bezoekers per dag was dunk!festival nagenoeg uitverkocht. En de dunk!festivalgangers komen lang niet alleen uit eigen land: al jarenlang komt 50 procent van de bezoekers uit het buitenland. Zo zien we op de camping veel nummerplaten uit Duitsland, Nederland en Zwitserland, en raken we op het festivalterrein aan de praat met enthousiaste Franse bezoekers en zelfs een Egyptenaar. Allemaal komen ze voor hetzelfde doel naar het landelijke Velzeke: drie dagen intense muziek. Sommigen blijven het gemakkelijkheidshalve postrock noemen. Dat label is van toepassing op bands als het Amerikaanse Ranges, dat vrijdag indruk maakt op het hoofdpodium. De melancholische postrock is verre van origineel, maar wordt wel loepzuiver en energiek gebracht. Dromerige passages worden voortdurend afgewisseld met gitaaruitbarstingen en er zijn geen vocalen te bespeuren. EF, ondertussen een veteranenband in het genre, laat een nog meer romantische, emotionelere kant van postrock horen en maakt daarvoor spaarzaam gebruik van stemmen. De Zweden krijgen een volgestouwde tent volledig stil tijdens afsluiter “Final Touch/ Hidden Agenda”. Opmerkelijk: op de subtiele tonen van de melodica gaat het publiek vooraan zitten. Het zegt veel over hoe goed de toeschouwers de muziek van de groepen op het festival kennen -- of gewoon aanvoelen.

Het Canadese Appalaches en Indische aswekeepsearching brengen op zaterdag ietwat stereotiepe postrock zonder echte uitschieters. Op dunk!festival zijn er echter genoeg andere bands bij wie we niet meteen aan pakweg Explosions In The Sky of Mogwai moeten denken. Elk jaar probeert de festivalorganisatie een evenwicht te vinden met andere genres (van doom metal over neoklassiek tot elektronica) én opvallende Belgische acts, en daarin is ze ook deze editie geslaagd.

Loodzware trip

Neem nu het Limburgse Hemelbestormer, dat het publiek bijna vijftig minuten in trance brengt met een loodzware mix van doom metal, ambient en instrumentale rock. Je zou de muziek op basis van het volume en gitaarpartijen als metal kunnen bestempelen, maar het is veel meer dan dat. De geduldig opgebouwde composities moet je voelen, langzaamaan onder de huid laten kruipen. De lichtshow maakt de loodzware trip alleen maar intenser. Eveneens verpletterend op de eerste festivaldag is Cloakroom, weliswaar een muzikaal buitenbeetje op het festival. De sound van deze Amerikaanse bende gaat meer richting shoegaze. Tijdens topsongs als “Time Well”, “The Passenger” en “Seedless Star” -- allemaal afkomstig van Time Well -- moeten we voortdurend denken aan My Bloody Valentine en het recentere Nothing. De band kan de grote massa echter niet boeien. Wellicht heeft Cloakroom iets te weinig post-gehalte voor de gemiddelde dunk!bezoeker.

Dé ontdekking in het postmetalgenre is ongetwijfeld Au Revoir, dat, in tegenstelling tot wat de naam suggereert, uit de Verenigde Staten komt en op vrijdag mag aantreden. De groep was vorig jaar op dunk!USA zo overtuigend dat de organisatie besliste hen ook naar Velzeke te laten afzakken. Met donderende drums en verschroeiende, repetitieve gitaren die telkens opbouwen naar een oorverdovende, meedogenloze climax, brengt de band de volhouders in trance. Au Revoir is perfect voer voor fans van Amenra, Neurosis en Isis. Het overdonderende applaus op het einde van de set is dan ook meer dan terecht.

Er is zelfs plaats voor beukende stonermetal. Elk nummer van Huracán is een -- onze excuses voor de omschrijving -- orkaan van jewelste. Deze Antwerps-Gentse groep mag het publiek op zaterdag wakker schudden en van zijn afterparty-kater afhelpen. Hoogtepunten zijn er genoeg: een nieuw nummer, geïnjecteerd met zware blues en punk, dat vroeg aan bod komt in de set, “Realm Of Instability” (check die monsterriffs!) en een beukend “Man Who Stares At Goat”. Het groovy spel van de gitaristen doet denken aan het beste van Black Tusk en Red Fang, maar toch hebben deze energiekelingen een eigen, dwarser geluid, volgestouwd met voortdurende ritmewendingen, interessante melodieën en gevarieerde vocalen. Het is niet eenvoudig om in de stonerscene origineel uit de hoek te komen, maar Huracán slaagt daar wel in.



E-mailadres Afdrukken