Banner

Jeffrey Foucault

8 september 2018, N9

Bjorn Weynants - 09 september 2018

Met Jeffrey Foucault haalde de N9 meteen een mooie naam uit de rootswereld binnen om het nieuwe concertseizoen te openen. En hij stelde niet teleur.

De N9 villa in Eeklo was dan ook helemaal volgelopen voor het concert waarmee de Amerikaan Jeffrey Foucault een korte Europese tournee ter promotie van zijn nieuwste album Blood Brothers afsloot. Bijna op kousenvoeten is Jeffrey Foucault naar de hoogste regionen van de rootsscene geklommen. Zijn stem is niet meteen de meest opvallende, zijn levensloop is niet uitzonderlijk speciaal en ook naast de bühne gedraagt hij zich compleet normaal. Met zijn nummers is het ook zo. Op het eerste gehoor lijken die vaak wat gewoontjes, maar geef ze herhaalde luisterbeurten en langzaam ontplooien ze hun geheimen. Zijn meest recente plaat -- een van de beste americana-albums van 2018 -- is daar nogmaals een bewijs van.

Voor zijn optreden in de N9 had Foucault drie vertrouwde muzikanten meegebracht die ook op dat album meespeelden. Naast de ritmesectie -- bestaande uit Billy Conway (bekend van Morphine) op drums en Jeremy Moses Curtis op elektrische bas -- was er ook pedal steel-gitarist Eric Heywood, die een prominente rol in het geluid van de band toegewezen kreeg.

In de eerste set focuste Foucault zich uitsluitend op nummers uit zijn twee meest recente langspelers. Eerst speelde de groep de eerste vijf nummers van Blood Brothers -- in dezelfde volgorde -- waarbij vooral het wat stevigere “War On The Radio” en het titelnummer indruk maakten. Minstens even opvallend was de pedal steel van Heywood, die vooral in deze recente nummers een bepalende rol spelen; ze riepen beelden op van desolate Amerikaanse prairievlakten en zorgden tegelijk voor dreiging. Uit zijn vorige album Salt As Wolves plukte Foucault enkele songs met een meer bluesy inslag. Voor een springerig “Rico” haalde hij zijn elektrische gitaar boven, terwijl “Blues For Jessie Mae” traag en slepend was. De band speelde strak en op een hoog niveau, zoals in het gemene liefdesliedje -- Foucaults eigen woorden -- “I Love You (And You Are A Fool)” of het wat uitbundigere “Des Moines”.

Na een korte pauze begon Foucault solo aan de tweede set. “Cheap Suits” uit Blood Brothers werd opgedragen aan zijn vader en oudje “Cross Of Flowers” toonde meteen aan dat de nummers van Foucault ook in een uitgeklede versie als een huis overeind blijven. Daarna kwam de band tot opluchting van Foucault terug -- "Je weet maar nooit met een bordeel aan de overkant van de straat", grapte hij -- voor een set waarbij hij wat dieper in zijn back catalogue groef. Het meest opvallende was echter zijn cover van “Don’t Get Me Wrong” van The Pretenders, dat hier knap omgebouwd werd tot een bluesy croonernummer. Met “Dying Just A Little” kreeg het publiek nog een nieuwtje voorgeschoteld alvorens een sterk “Ghost Repeater” de reguliere set afsloot.

De bisnummers werden nogmaals uit Salt As Wolves geplukt. Eerst een rustig “Hurricane Lamp” en dan een afscheid op de tonen van een stevig rockend en toepasselijk getiteld “Left This Town”. Het optreden van Foucault in de N9 was er een van ingetogen klasse, een waar nogmaals duidelijk werd dat deze uit de Amerikaanse Midwest afkomstige troubadour een artiest is om te koesteren.

E-mailadres Afdrukken