Banner

Steiger

27 september 2018, Handelsbeurs

Lennert Hoedaert - 29 september 2018

In de Handelsbeurs leek het donderdagavond alsof ruimte en tijd even aan het wegdeemsteren waren en dat dankzij een betoverende trip waarin het jonge jazztrio Steiger constant buiten de lijntjes kleurde.

Moeilijke tweede voor Steiger? Niets van. Na het gedurfde maar enthousiast onthaalde debuut And Above All, gesmaakte optredens en winst in Jazztalent Gent 2017, kregen ze van het Gent Jazz-festival een budget om een plaat op te nemen op zeven verschillende locaties -- van een idyllisch bos over de Sint-Baafskathedraal tot de Floraliënhal. Met Give Space slaan ze een brug tussen experimentele en klassieke jazz, postrock en avant-garde. Grenzen vervagen bij pianist Gilles Vandecaveye, contrabassist Kobe Boon en drummer Simon Raman, en die ingesteldheid wordt door heel wat jazzliefhebbers gesmaakt.

De verwachtingen waren dan ook torenhoog gespannen voor het optreden in de verduisterde Handelsbeurs, die dankzij stoelen en tafels met gezellig kaarslicht een authentiek jazzclubgevoel geeft. De piano van Vandecaveye in “Chin-de-Dah” dompelt ons meteen onder in een nachtelijke jazzsfeer. Maar niet alleen de sfeersetting zit goed, ook de compositie mag er zijn. De concertopener is een uitdagende jazztrip die finaal uitmondt in een heerlijke pianogroove. Dat maakt de laatste minuten om van te snoepen.

Ook “Captain Hooker” heeft een zekere groove en speelsheid, hetzij ietwat verscholen. Ondanks de zware noten (Vandecaveye slaat op zijn piano alsof zijn leven ervan afhangt) weet Steiger te zweven langs verschillende stijlen: van complexe pianojazz naar een elektronisch getint magistraal slot. Vandecaveye schakelt niet voor niets over naar een Roland-synthesizer. Steiger klinkt bij momenten klassiek en op andere momenten heerlijk tegendraads of zelfs avantgardistisch. Nogmaals: voor deze jongelingen houden genrehokjes geen steek.

Ook “And There They Stood” en “Female Pope” balanceren tussen uitersten. In het eerste nummer, de opener van de nieuwe plaat, wordt jazz aan minimalisme en (op het einde) aan ambient gekoppeld. In het tweede nummer, waarin ingetogenheid en snelheid hand in hand gaan, zijn de projecties van de Sint-Baafskathedraal al even groots als de overdonderende pianomelodie. Tegelijk heb je bij de muziek nog altijd ruimte om te ademen -- de titel Give Space is niet slecht gekozen.

Ook een muzikaal rustmoment weet het trio perfect in te plannen. “Cripplewood” (opgenomen in een bos en dat hoor je aan de gesampelde vogelgeluiden) geeft de luisteraar bijna letterlijk een gevoel van ruimte. Het is een zweverig hoogtepunt waarin schoonheid en atmosfeer elkaar aflossen. Het contrast met het onheilspellende, maar trippy “Henri’s Entropic Blimp Flight” is groot, maar niet groot genoeg om een ongemakkelijk gevoel te geven. Het zegt veel over hoe vlot deze band wil en kan variëren, zonder een muzikale draad uit het oog te verliezen.

Wat daarna volgt, kan het voorgaande niet overtreffen (en al zeker niet hoogtepunten zoals “Female Pope” en “Cripplewood”). Toch is het ook genieten geblazen van een duizelingwekkend “The Lady, The Llama And The Dog” en het heerlijk speelse “Saint Roch”, afkomstig van debuut And Above All.

Met Remco Evenepoel hebben we er sinds kort een nieuwe wielerheld bij, met Steiger heeft ons landje er nu definitief nieuwe jazzhelden bij die al op zeer hoog niveau spelen. In de Handelsbeurs waren we getuige van een muzikaal verhaal met een kop, zinderend midden en staart. Deze nog altijd jonge band klinkt tegelijk klassiek, tegendraads, avontuurlijk en verfrissend. Onthoud dus deze naam, of nog beter: ga op 24 oktober gewoon kijken in de Bourlaschouwburg in Antwerpen.

E-mailadres Afdrukken
Tags: Steiger