Banner

De Nachten, 26 en 27 januari 2007, De Singel

Filip Hermans - foto's: Anton Coene - 28 januari 2007

Over het muurtje kijken. Dat is wat Vijf voor twaalf en Villa Nella al jaren proberen met De Nachten: een crossmediaal festival dat literatuur, theater en veel, al dan niet sublieme muziek moeiteloos combineert als was het een bloedgeil trio op een overdosis Viagra. In de praktijk bleek het theatergedeelte op het kleine, astmalijdende broertje van de familie, al hoort u ons niet klagen.

Vrijdag 26 januari 2007: Nacht Eén

Daarvoor was er immers te veel goede muziek en literatuur. Zo was het een blij weerzien met de weergaloos goede actrice Sarah De Boschere van theatercollectief De Roovers, een vrouw die wij ooit op een blauwe maandag anoniem ten huwelijk wilden vragen. Samen met haar collega’s zorgde ze voor het eerste kippenvelmoment: een beklemmende lezing van JMH Berckmans magnum opus Je kunt geen twintig zijn op suikerheuvel. De boekenbijlages van De Standaarden Humo overtroffen elkaar vorig jaar in superlatieven over Berckmans’ laatste. Terecht: zeker in deze lezing struikelden de jazz, de poëzie, de opsommingen van psychofarmaca en Berckmans’ onnavolgbare miserie over la condition humaine over elkaar in iets wat niet minder was dan Authentieke Literatuur. Benieuwd of de schrijver zelf in de zaal zat.

Nog meer authentieke gevoelens bij het concert van Spiritualized, een optreden waar wij ons meer op hadden verheugd dan op het verlies van onze maagdelijkheid destijds. Spiritualized is dan ook een belangrijke band: met Spaceman 3 combineerden Jason Pierce en Peter Kember eind jaren tachtig, begin jaren negentig de fuzz van The Jesus And Mary Chain en Curve met de garagerock van noisepioniers MC5. Met Spiritualized, Pierce zijn sologroep bond de man een uniek huwelijk aan tussen de psychedelica van Pink Floyd en tonnen gospel en soul. Ladies and gentlemen we are floating into space uit 1997 was in dat verband een hoogtepunt: verpakt als medicijn (!), drijvend op een dozijn effectpedalen en met meer verwijzingen naar drugs dan het verzamelde oeuvre van The Beat Generation. Verdere uitschieters: Let it come down (2002) waarin Pierce zijn tristesse met een heus symfonisch orkest en gospelkoor mengde tot een weemoedige maar o zo mooie cocktail, en Amazing Grace (2003), ’s mans back-to-the-roots-plaat die opnieuw rammelende garagerock a la The Stooges bood, melodieus lawaai en Pierces unieke gevoel voor een mooie melodie.

Om maar te zeggen dat Spiritualized niet van het minste is, en zeker niet in een akoestische bezetting. En toch klopte het plaatje vanaf de eerste noot: het strijkkwartet, waaronder een erg mooie altviool en een sublieme cello, klonk, samen met de elektrische Rhodes-piano en Pierces folkgitaar ronduit hemels. De drie zwarte soulzangeressen vervolledigden de sound tot een concert dat zo mooi, zo hartverscheurend was dat wij ons meer dan een uur in het hoogste paradijs waanden. "Don’t Come Down", "Hold On", "Oh Baby", "Lord Let It Rain On Me"... Pierce richtte zich rechtstreeks tot De Allerhoogste in een biecht die kippenvel genereerde. Toen hij op het einde ook nog eens naadloos de intro van Ladies And Gentlemen liet overvloeien in de evergreen "Only Fools Rush In (I Can’t Help Falling In Love)" en besloot met de gospelklassieker "Oh Happy Day" hadden wij onze conclusie al lang klaar: na Galaxie 500, Nirvana, Sonic Youth en Jeff Buckley staat deze Spiritualized diep in onze heilige top vijf van beste concerten ooit gegroefd.

Tijd voor wat fuifmuziek en voor mooie vrouwen, tijd voor Pet dus. Met Player One Ready maakte het Berlijnse collectief een van de leukste fuifplaten van 2005, en ook live ging hun mix van Kraftwerk, Daftpunk, Superfurry Animals en dozijnen disco en funk uit de jaren zeventig erin als zoete broodjes. "Superpet" bracht het publiek al enthousiast aan het heupwiegen; toen de bassiste een moordende baslijn inzette bij nieuwe single "Why" uit hun onlangs verschenen tweede plaat, moest je al verlamd zijn om niet te beginnen dansen. De revelatie van deze Nachten en een mooie aanloop naar Absynthe Minded, dachten wij zo. Helaas.

Nochtans hebben de Rock Rally-finalisten al twee prima platen geleverd. Met Acquired Taste, New Day en vooral doorbraaksingle "My Heroics Part I" grossierden de heren in jazz, zigeunerwalsjes en rock met een randje. Op De Nachten kwamen ze hun nieuwe plaat voorstellen en het dient gezegd: die stinkt harder dan een rugbyteam met buikloop. Geen intelligente analogieën met dEUS meer, dit was vijfderangs,arty farty-lawaai dat al snel verveelde en mateloos irriteerde. Dat had ook het publiek begrepen: druppelsgewijs verlieten mensen de propvolle zaal. Wij maar bidden op "My heroics" oftewel een einde dat alles goed zou maken, maar neen. Absynthe Minded tekende voor het meest teleurstellende concert dat wij in jaren zagen. Jammer

Hoog tijd voor slechte seks! Al weken gonsde het literaire milieu van de geruchten: welke schrijvers waren verantwoordelijk voor de tenenkrullende fragmenten in Humo’s shortlist voor de eerste Slechte Seks Prijs? Het pleit voor de winnaar, Bart Van Lierde, dat hij zijn prijs —een magnumfles champagne en een tegoedbon voor een wellness-weekend— hoogstpersoonlijk in ontvangst kwam nemen. Geniet u even mee? "Tot aan zijn elleboog zat hij in haar. Hij grabbelde in het rond, kreeg de wand van haar baarmoeder stevig te pakken en trok zijn arm langzaam terug. Hij scheurde het orgaan uit haar lijf, rukte het uit de vagina. Darmen en andere ingewanden kwamen mee. Overal bloed. Hij bracht de baarmoeder naar zijn mond, beet er stukken uit, kauwde en slikte alles door." (uit Van Lierdes roman Een sprong naar de hemel).

Nou nou. Gelukkig werd onze slechte nasmaak onmiddellijk weggespoeld door de waarlijk succulente The Van Jets, de fel gecontesteerde Rock Rallywinnaars. (jbo) schreef over hun debuut-ep het volgende: "The Van Jets is vooral een lekker pretentieloos rock-’n-rollplaatje geworden en al het andere is, alle lemmingen ten spijt, een hoop gezeik." Een waarheid als een koe, zo bleek. Live serveerden de broeders Verschaeve en co ruwe, lekker rammelende, schuurpapieren versies van "Ricochet" en "Sweet sugar hangover", maar de hoofdmoot bestond uit de voorstelling van hun eerste full-length-cd. En die biedt, zo op het eerste gezicht, meer van hetzelfde, als we mogen afgaan op dijkbreuken van songs als "I don’t know why". The Van Jets afdoen als de Vlaamse White Stripes, doet de groep oneer aan. Live rocken ze namelijk als de beesten en vormen ze een prima alternatief voor wie hoofdpijn krijgt van hip lawaai als Millionaire. In de gaten te houden!

Maar uiteraard was iedereen de eerste nacht gekomen voor Daan. Daar waar (mvs) begin december 2006 nog concludeerde dat de man zijn show aan kinderziektes leed, stond de groep nu op kruissnelheid: prima geluid, meesterlijk samenspel, voortreffelijke mix. Al van opener "The Mirror" was het duidelijk dat hier een feestje ging losbarsten en ja hoor: bij "The Player" veerde de zaal collectief recht. Daan voegde daar nog een schepje bovenop door met een draadloze gitaar vanuit de coulissen van de eerste zijverdieping te komen aanzwaaien. Toen hij ook nog eens vroeg in de set met een grote grijns vlekkeloze versies van "Swedish designer drugs" en "Housewife" ("Ze vertelden mij dat dit commerciële zelfmoord zou zijn. They were wrong.") bracht, ontplofte de zaal. Daans laatste plaat The Player staat vol van die artistiek verantwoorde euro-kitsch. Daan is ABBA voor intellectuelen, The Pet Shop Boys heruitgevonden, is, met andere woorden, feestmuziek met gouden randjes. In "Promis Q" slaagde hij bijvoorbeeld in niets minder dan de Duitse taal weer hip te maken, voorwaar een prestatie die kan tellen. Tegen bisnummer "Adrenaline" hadden wij onze conclusie dan ook al lang klaar: Daan hoort evengoed bij De Nachten als friet met stoofvlees. Never change a winning team!

Nacht nummer twee bood heel wat minder vertier, ook al door een barstende verkoudheid van ondergetekende. Extra-Drummer, een compilatie van outtakes van de verfilming van Brusselmans’ Ex-drummer was ronduit degoutant. Gratuit geweld, shockeren om te shockeren, niet-erotische seks...Laat u niets wijsmaken: afgaande op dit wordt deze film de stinker van het jaar. Desalniettemin waren wij razend benieuwd naar de band van de soundtrack: goed volk als Arno en Flip Kowlier zou de bühne bevolken. Helaas moesten wij door een vertraging in het uurschema kiezen tussen dit en de fabelachtige Cowboy Junkies, een verscheurende keuze.

Wij zijn dan toch maar tijdig verkast naar de andere zaal, vroeg genoeg om Paul Mennes en De Roovers een concertlezing te horen geven van ’s mans nieuwste, in maart te verschijnen roman Kamermuziek. Terwijl Mennes zelf ambient-, triphop-achtige geluidjes uit zijn laptop toverde, amuseerden Sarah De Boschere en Benny Claessen (remember Het geslacht De Pauw op tv) zich rot met een tekstfragment dat een vleesgeworden persiflage op Sex and the city bood. Hilarisch. Afgaande op dit en andere fragmenten ligt Kamermuziek op een loodrechte lijn met Tox, Soap en Web en bevestigt hij Mennes status (de Douglas Coupland der Vlaamse letteren) ten voeten uit.

Tijd voor onze absolute jeugdhelden. Immers, iedereen wie zestien was op het eind van de jaren tachtig en een beetje smaak had beschouwde The Trinity Session als zijn bijbel, de soundtrack bij uitstek voor puberpoëzie met kaarslicht of intimistisch gestoei met je eerste lief. Less was more voor The Cowboy Junkies, getuige hun uitgebeende, skeletachtige cover van Lou Reeds "Sweet Jane". Maar inmiddels zijn we negentien jaar verder en is de groep geëvolueerd. Niet noodzakelijk ten kwade: daar waar het publiek tijdens vroegere concerten muisstil moest zijn om de nummers ook maar een beetje te horen, baadt de groep anno 2007 in een stevige, elektrische sound, compleet met wahwah- en flangerpedaaltjes, die sterk herinnert aan de twee eerste albums van Texas — voordat die groep zou degenereren tot een commerciële hitfabriek. Mooie blues dus, op temperatuur gebracht door de magnifieke, hese stem van Margot. De band bracht veel songs van het nagelnieuwe, in april te verschijnen At The End The Path Is Taken en dat doet het beste vermoeden: soulvol, bluesy. Overigens verzekerde Margot ons dat haar groep nog terug zou komen naar Belgie, dus dat belooft.

De Nachten anno 2007 bood een mooie staalkaart aan van wat leeft binnen hip cultureel Vlaanderen. Door een slimme programmering tussen literatuur en muziek kom je bovendien altijd mooie ontdekkingen tegen, al mag de programmatie wat ons betreft nog wat avontuurlijker en mag het theaterluik hoger mikken dan veredelde lezingen. No hard feelings dus, en wij blijven de organisatie tot aan ons sterfbed dankbaar voor het bloedmooie concert van Spiritualized. Je kan slechtere dingen doen met vijfentwintig euro, dachten wij zo.

E-mailadres Afdrukken
 
De Nachten, 26 en 27 januari 2007, De Singel

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST