Banner

The Datsuns

9 februari 2007, Het Depot

Joris Peeters - foto's: Joris Peeters - 10 februari 2007

"Thanks for saving my ass, Phil", zegt frontman Dolf nadat hij de handenzee ingesprongen was maar niet tijdig het podium opgeraakte om het volgende couplet aan te vatten. De Nieuw-Zeelanders zijn in Leuven wel heel ver van huis, maar hebben blijkbaar op geen enkel podium last van heimwee.

In 2003 zaten de jongens na hun optreden op Rock Werchter kledingstukken en lichaamsdelen te signeren in de Humo-stand, terwijl de vrije hand steeds een blikje Stella in positie hield. Enkele jaren en passages later — in oktober werd de AB nog gebrandmerkt — staan ze zelf in de Stellastad. Het podium wordt gedoopt door Larsson. De band die de recentste Rockvonk-finale won, heeft net een eerste plaat ingeblikt (This Is) en mag een thuismatch spelen. Hun prestatie is vooral luid, en ondanks de knallers "H" en "Overrated, Overestimated" die al aan het begin van de set hun intrede doen, wordt het pas naar het einde toe iets minder druk in de foyer.

"Who Are You Stamping Your Foot For?" Wanneer de hoofddis geserveerd wordt, dient de opener van The Datsuns al lang niet meer beantwoord te worden. Het is tijdens een optreden van dit allooi zelfs aan te raden om u helemaal géén vragen te stellen, de etiquette te laten voor wat ze is en uw rol in de maatschappij pas weer op te nemen bij het verlaten van de zaal. Vanaf de eerste seconde hangt er de heren Datsun een rode lap voor de ogen, en wordt er aan sneltempo een indrukwekkende set afgehengst. In het eerste deel wordt vooral het oude werk niet geschuwd. "Sittin’ Pretty" en "What Would I Know" passeren de revue en halverwege de set wordt er al een eerste finale ingezet op de tonen van het inmiddels nieuwe Nieuw-Zeelandse volklied "MF From Hell".

Van de indertijd wat minder enthousiast onthaalde plaat Outta Sight/Outta Mind horen we vooral de ijzersterke versie van "Blacken My Thumb". Deze historische zaal, waar ooit verliefde koppeltjes naar het witte doek zaten te turen en waar het Vlaams Radio Orkest nog werd gehuisvest, wordt vanavond een broeihaard van moshpits. The Datsuns gieten nog wat olie op het vuur door enkele kogels van het recentste album Smoke & Mirrors af te vuren, zoals "System Overload". Dat creëert een gunstig klimaat voor crowdsurfers. Geen crowdsurfen zonder stagediven vanavond: frontman Dolf duwt een twijfelaar van het podium alvorens zelf de vleugels te spreiden, nadat gitarist Phill koprollend enkele statieven neerhaalde en Christian er zijn zoveelste solo uitperst.

{image}Na ongeveer een dik uur wordt de set afgesloten met "Fink For The Man". Hoewel The Datsuns backstage hun tijd nemen om de zegetocht voort te zetten, was een bisronde al langer een zekerheid. Daarbij wordt eerst en vooral hulde gebracht aan de legendarische Ramones, met een cover van "The KKK Took My Baby Away". Daarna is het weer gepermitteerd uit de eigen catalogus te puren: "Lady" en "Maximum Heartbreak" komen nog aan bod, maar op dit moment kan en mag dat eigenlijk eender welk nummer zijn. De traditionele en definitieve afsluiter van dienst is "Freeze Sucker". "Freeze sucker, you move and you’re dead": makkelijker gezegd dan gedaan!

The Datsuns moet je niet proberen te vatten, maar ondergaan, en zeker live. Niet nadenken over songstructuren of teksten, maar de remkabels van het eigen bewegingsmechanisme doorknippen en de netjes gekamde haren alle hoeken van de kamer laten zien. De muzikale toevoegingen op de laatste plaat, zoals toetsen of een gospelkoor, worden live achterwege gelaten. Op het podium profileren The Datsuns zich steeds beter als ambassadeurs van pure rock-’n-roll. De poses zijn cliché, de strakke broeken nog steeds dezelfde, maar ze brengen hun ding zo goed dat we hen terecht als een van de aanstekelijkste rockacts van vandaag mogen beschouwen.

MEER FOTO'S

E-mailadres Afdrukken
 
The Datsuns

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST