Banner

Deerhunter,30 oktober 2007, Recyclart

Filip Hermans - 31 oktober 2007

Een koortsdroom. Een Red Bull waarvan je daadwerkelijk gaat vliegen. Subliem georkestreerde chaos. Neen, zelfs superlatieven schieten te kort om de Belgische doortocht van de Amerikaanse band Deerhunter te beschrijven. "Geniaal" lijkt in deze context nog een understatement.

Al komt zo’n vlekkeloos concert natuurlijk ook niet helemaal uit de lucht vallen. Cryptograms, het vijftal zijn laatste volledige langspeler, gaf al een resolute stijlbreuk aan met debuutplaat Deerhunter. "Indrukwekkend", zo schreven de recensenten unaniem. Deerhunter houdt dan ook het midden tussen Sonic Youth, Arcade Fire en vooral My Bloody Valentine. Tel daar nog het zeer recente, meesterlijke Fluorescent Grey-e.p.’tje bij en u begrijpt waarom de fotocamera’s tijdens dit concert flitsten als bevonden we ons op de rode loper van Cannes.

Live baadde de groep in de sound van een superdeluxe stofzuiger. Laag na laag bouwden de heren, met hulp van een dozijn effectpedaaltjes en vooral veel delay-effecten, aan een ronduit machtig geluid. Op de Fluorescent Grey-e.p. kon je al delay-lagen op de stem horen, maar live genereerde dit innovatieve procedé niets minder dan een wolkbreuk. Zowat alle songs klonken live ook beter — nog beter — dan op plaat. Niet moeilijk misschien, met een P.A. die haast even groot was als een voetbalplein. En toch. Hier was een band aan het werk waarvan de leden als een elektromagneet op elkaar waren ingespeeld. Klasse!

Door dat machtige geluid klonk een nummer als "Cryptograms" dan ook nog wanhopiger, nog venijniger dan op plaat. En zo kunnen we nog een tijdje doorgaan. In "Hazel Street" bijvoorbeeld, sneden de bassen nog dieper in onze ziel, kerfden de drums nog grotere wonden in ons eeltige gemoed tot een weemoedige maar o zo mooie cocktail. Ook "Spring Hall Convert" kreeg live een extra glans: met een moordende accuratesse dreinden de gitaartjes naar een climax die Sonic Youth groen van jaloezie zou doen uitslaan.

Deerhunter bleek ook niet te beroerd om zijn songs live van de grond aan terug op te bouwen. En dus gooide de band "Octet", een van zijn absolute prijsbeesten, in vijfde versnelling tot een uiterst dansbare chaos waar we niet van terug hadden. Denk aan hoe het zou klinken als je New Order en My Bloody Valentine zou samen klutsen, en geniet bij de gedachte alleen al. Met een snoeiharde versie van "Strange Lights" — dat stemgegoochel!— besloot de band zijn reguliere set.

Gelukkig voor ons bleek de backstageruimte na de eerste bis tijdelijk op slot (sic!), dus konden we nog genieten van een prima cover van The Swell Maps hun "Midget Submarines". Tegen dan was onze conclusie echter al lang klaar. Misschien heeft Deerhunter nog minder charisma dan prins Filip op Valium, toegegeven, maar het is lang geleden dat we nog zulk een voortreffelijk geluid, zulk een machtig lawaai, zulk een sterke nummers hebben gehoord. En als u ons nu wil excuseren: wij gaan Chokri Mahasinne hoogstpersoonlijk stalken tot hij deze band tekent voor Pukkelpop.

E-mailadres Afdrukken
 
Deerhunter,30 oktober 2007, Recyclart

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST