Banner

Styrofoam + Death Cab For Cutie

8 juli 2008, Rivierenhof

Matthieu Van Steenkiste - foto's: Tim Broddin - wannabes.be - 09 juli 2008

Een zomer lang programmeert de Antwerpse Arenbergschouwburg optredens in het sfeervolle decor van het Rivierenhof in Deurne. Met Styrofoam en Death Cab For Cutie was een mooie openingsavond gevonden, maar beide acts kregen te maken met een tegensputterende klank. Dankzij een sterke tweede helft overtuigde Death Cab For Cutie dan toch.

Het Rivierenhof is een schitterende locatie. Een mooi openluchttheater, verscholen tussen de bomen; idyllischer kan een setting niet zijn. Dat alles wordt al snel irrelevant als zoiets basic als het geluid niet eens goed zit. Styrofoam en Death Cab For Cutie vechten beiden met een tegenspartelende klankbalans waarin vooral de zanglijnen het onderspit moeten delven.

Dat is nogal vervelend, want noch Ben Gibbard, noch Arne — Styrofoam — Van Petegem zijn sterke zangers. Vooral die laatste heeft het moeilijk. Nochtans mag de pop van opener "After Sunset" er best zijn, en danst ook "Bright Red Helmet" heerlijk weg. Met een compact musicerende band die verder nog bestaat uit een drummer en een gitariste-knoppendraaister levert Van Petegem een kort maar mooi setje werk uit zijn laatste en meest toegankelijke plaat A Thousand Words. Toch blijft het opvallen hoe beperkt hij als zanger is. De mooie vocale hooks die hij in zijn songs weeft, zouden veel meer gebaat zijn bij een sterkere stem.

Ben Gibbard moet aanvankelijk ook optornen tegen een te luide bas en zijn dunne tenor haalt het al evenmin tijdens de eerste nummers. Toch zit "Bixby Canyon Bridge" meteen lekker: ja, ondanks het wat makke nieuwe Narrow Stairs is Death Cab — de enige band waarover critici en tienermeisjes het eens zijn — nog steeds in de eerste plaats een rockgroepje. Dus wordt er ook niet té veel uit die laatste geput. Liever geeft de band in sneltreinvaart een overzicht van zijn carrière: van het nog wiegende begin van "Company Calls Epilogue" uit 2000 naar het al wat stevigere "Photobooth" van een jaar later tot het knallende "New Year" vanop doorbraakalbum Transatlanticism. Ook een kabbelend nummer als "Grapevine Fires" uit Narrow Stairs krijgt vandaag wat spieren.

Zonder veel commentaar lanceert de band zijn songs; een goeie songschrijver heeft geen tekst en uitleg nodig, maar toont wat hij heeft, en Death Cab doet dat met een punkallure. Net zoals Narrow Stairs erg los werd opgenomen en nummers kort na elkaar volgen, vloeit ook hier alles. Het viertal musiceert opvallend strak en zowel drummer Jason McGerr, bassist Nicholas Harmer als gitarist Chris Walle mogen zichzelf af en toe tonen. Zo is het Harmer die met een duistere groove het stalkersnummer "I Will Possess Your Heart" acht minuten spannend houdt en McGerr die "New Year" of "Grapevine Fires" woelig houdt met inventieve tegenritmes en fills.

Ook mooi: het wiegende "Your New Twin Size Bed" waarin observator Gibbard een prachtig beeld van een ouder wordende vrijgezel schetst. Gibbard, zelf net de dertig voorbij, gaat steeds meer op zoek naar volwassen onderwerpen. Zo is ook het donkere liefdesliedje "I Will Follow You Into The Dark" dat hij akoestisch brengt, zwaarder vreten dan het meeneurieën en zachtjes meezingen doen vermoeden.

Met het smachtende "Transatlanticism" — hoe afstand relaties kapot kan maken — wordt een uitgebreide bisronde afgesloten. De groep brengt het populaire nummer als een echt anthem met het openbloeiende "Come on…" als smeekbede. We weten ondertussen weer waarom we zo gek zijn van deze band: geen slecht nummer gehoord en dan kan zelfs een wat wisselvallig concert — die klank — nog goed meevallen. Het songschrijftalent van Gibbard kan niet genoeg benadrukt worden.

Meer foto's op www.wannabes.be

E-mailadres Afdrukken
 
Styrofoam + Death Cab For Cutie

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST