Banner

WERCHTER 2009: Oasis

donderdag 2 juli, Main Stage

(avp) - 08 juli 2009

Voor Oasis’ beste periode moet men over de schouder naar het verleden kijken. Althans, daar leek het op tot Don’t Believe The Truth uit 2005 en Dig Out Your Soul uit 2008 de band weer naar de hoogdagen katapulteerden. Hoog tijd dus om de Gallaghers nog eens op het hoofdpodium van ’s lands grootste festival te zwieren.

James Hetfield heeft het nog altijd niet begrepen: rock-’n-roll schuilt niet in een overvloedig getatoeëerd lijf, een uniform zwarte outfit of wat tomeloos gebrul. Een échte rockster heeft genoeg aan een ordinaire groene regenjas, op de rug gevouwen handjes, een blik van absolute desinteresse en een snerend “I’m a rock ’n’ roll star” om 70.000 toeschouwers voor zich te winnen. Wat een charisma. Wat een songlist. Wat een optreden. Liam Gallagher en de rest van Oasis zijn in topvorm op Rock Werchter en dat zullen we geweten hebben.

Het optreden van Oasis is met voorsprong dat waar we het meest naar hebben uitgekeken op deze Werchterdonderdag. Dat we niet de enigen zijn, wordt snel duidelijk. Aan het gedrang om een plaatsje voor het podium te veroveren, zou men haast denken dat een schaarsgeklede Scarlett Johansson haar opwachting zou maken op de Main Stage. Misschien een ideetje voor volgend jaar, Herman? De lads uit Manchester hebben zelfs een indrukwekkend legertje landgenoten aangetrokken, zodat toch iemand het occasionele gebrabbel van Liam tussen de songs kan verstaan. Neen, een grote communicator zal hij nooit worden.

De broertjes Gallagher mogen dan al een stel eigenzinnige bastards zijn, ze weten wat het publiek lust en spelen daar zonder schroom op in. Oasis kiest resoluut voor een greatest hitsset, wat er meteen voor zorgt dat de Werchterweide uitgroeit tot het grootste karaokefeestje ter wereld. De Britten trappen af met een ostentatief “Rock ’n’ Roll Star”, trekken meteen door met een retestrak “Lyla” en werken zich doorheen de rest van hun set zonder onderweg veel steken te laten vallen. Het is ooit anders geweest bij Oasisconcerten.

Het stemgeluid van Liam mag dan een van de karakteristieke troeven van Oasis zijn, Noel blijft wel technisch een betere zanger, zo blijkt uit onder meer een impressionant “The Masterplan”. Liam kijkt in de achtergrond wat verveeld toe hoe zijn broer de eerste viool speelt om onmiddellijk daarna zijn plaats als onbetwiste frontman opnieuw op te eisen. Na “Morning Glory” begint het enthousiasme van een vermoeid en door zonnebrand geteisterd publiek heel even te tanen, maar wanneer enkele nummers later de eerste gitaarakkoorden van “Wonderwall” weerklinken, is er genoeg kippenvel op de weide om een Kentucky Fried Chicken voor een jaar van voorraad te voorzien. Ook een licht weemoedig “Live Forever”, tegen een duister wordende hemel, zorgt voor een van die schaarse momenten waarop alles in elkaar lijkt te passen. Het is echter met een akoestische versie van “Don’t Look Back In Anger” dat Noel zorgt voor de parel op de kroon. 70.000 kelen zingen van begin tot einde unisono -- nou ja, toch min of meer -- mee. Dat Oasis daarna nog afsluit met “Champagne Supernova” en “I am the Walrus”, van grote voorbeelden The Beatles, is mooi, maar het hoefde eigenlijk allang niet meer. De eerste Werchterdag is mooi geweest.

E-mailadres Afdrukken
 
WERCHTER 2009: Oasis

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST