Banner

DOMINO 2011

Hype Williams + Darkstar + oOoOO, 07 april 2010, ABClub

Mattias Baertsoen - 08 april 2011

Wist u dat er zoiets bestaat als hypnagogic pop, sadstep of witchhouse? Wees gerust, wij evenmin. Het is maar omdat dat de vaandeldragers van die genres hun opwachting maken op de vijftiende editie van het Domino-festival, dat wij mee op excursie trekken door de wondere wereld van deze elektronische substromingen.

{image}Domino heeft steeds aandacht gehad voor wat er leeft in de elektronische muziekscène, met de nadruk op opkomend talent. Denk maar aan Four Tet (2006) of Jon Hopkins (2009). Dit jaar is het maar net zo, met vanavond het merkwaardige trio Hype Williams, Darkstar en oOoOO op de affiche. Groepen die tot nu toe vooral op het internet furore maakten -- twee van de drie hebben nog geen noemenswaardige release achter hun naam staan – en die verenigd worden door een geheimzinnige aanpak en een vrij spookachtige elektronicavariant. Er bestaat blijkbaar wel al een publiek voor, getuige het bonte allegaartje dat vanavond opdaagt in de AB Club. Het moet van de eerste optredens van Justice geleden zijn dat we nog zoveel vreemde snuiters bijeen zagen.

Achter Hype Williams gaat het nogal bizarre duo Roy D. Blunt en Inga Copeland schuil. Het is geen sinecure om te vatten wat er exact aan je voorbijgaat. Terwijl er een hoge drone door de boxen galmt, kleedt Roy een voodoopop aan die hij vlak voor het publiek plaatst. Pas een handvol minuten later vergezelt Inga hem aan de andere kant van het altaar te midden het podium. Er valt een breakbeat in en wat dan volgt is een bedwelmende trip vol flitsend licht, gedrogeerde zang (het werkt!), diepe bassen en af en toe een spervuur aan beats, zoals in het strakke “Mitsubishi”. Het amusementsgehalte ligt vrij hoog, waardoor het duo toch gaat moeten opletten om in de toekomst niet als een pure gimmick te worden beschouwd.

Omdat Domino dé post-dubstepsensatie James Blake niet kon overtuigen -- programmator Kurt Overbergh baalt er nog steeds van -- haalde het die andere post-dubstepper Darkstar binnen. Vanavond moet die groep de keuze maken tussen de dansvloergerichte dubstep, waarmee het aan het prille begin van zijn carrière faam maakte, en de melancholische luistermuziek van op hun debuutplaat North, wat hen het etiket sadstep opleverde. Het duo kiest voor de tweede optie, het plaatst zanger James Buttery voor de microfoon en laat en een ouder prijsnummer als “Aidy's Girl Is a Computer” in de kast.

Geen slechte keuze, als u het ons vraagt. Darkstar houdt de enigmatische sfeer aan, met veel rook op het podium en met een kap over de wilde haren van Buttery. Er volgt een uitgesponnen intro alvorens "Two Chords" wordt gedompeld in een bad vol ruis. Het is duidelijk dat, waar James Blake volop de kaart van de kille stilte trekt, Darkstar voor een veel voller en dromeriger geluid gaat. Enig minpuntje, tijdens een cover van Radioheads “Videotape” kiest zanger Buttery iets te veel voor het grote gebaar, wat even neigt naar pathetische rockzanger-allures. Dat wordt echter meteen rechtgezet in "Deadness", dat een meeslepende uitvoering mee krijgt. “Gold”, die andere cover -- ditmaal van The Human League -- wordt dan weer onderbouwd met stevige Electronic Body Music-klanken en vormt een stevige afsluiter van een sterk concert.

Aansluitend mag oOoOO de club afsluiten. De jonge artiest -- gehuld in een wit marcelleke en met een pet schuin of het hoofd -- trakteert ons van achter zijn Macbook op een strak geregisseerde do it yourself-set. "Is dit nu witch-house", vragen wij ons af, terwijl de wobbelende bassen de mix ingaan met onheilspellende synths, zwoele r&b-klanken en crunky hiphop. oOoOO vormt een fijne afsluiter van deze veelbelovende avond vol boeiende elektronica, waarbij de nadruk meer op de sfeer dan op de beats lag.

Op het einde van de rit schieten ons de woorden van Shakespeare te binnen: “A rose by any other name would smell as sweet", die deze avond nog het beste samenvatten. Want het gaat inderdaad niet om hoe iets verkocht wordt, maar wel om hoe het klinkt. En nu maar hopen dat de Ancienne Belgique met het wegvallen van Domino -- en eerder ook al Exit -- een forum blijft bieden aan artiesten uit de experimentele elektronicascène. Want, dat daar nog steeds talent zit, staat buiten kijf.

{image}
E-mailadres Afdrukken