Banner

Pulp

This is Hardcore (1998)

Kathy Van Peteghem - 28 maart 2018

Midden jaren negentig katapulteerde Pulp zich met klassiekers als “Disco 2000” en “Common People” in de hoogste regionen van de britpop. Niet iedereen in de groep verteerde die plotse massale aandacht op een goede manier. Bij zanger Jarvis Cocker sloegen zelfs even de stoppen door: zijn passage op de Brit Awards in 1996 waar hij Michael Jackson en zichzelf te kijk zette voor de hele wereld, is nog altijd berucht. Dat incident, samen met nog vele andere, zorgde ervoor dat de groep uit Sheffield zich, onbewust of niet, in de voet schoot en betekende het einde van hun grote succes.

Het was nochtans goed begonnen. Eind jaren zeventig vormde de 15-jarige Jarvis Cocker samen met enkele schoolvrienden een bandje waarmee hij zijn eerste stappen in de muziek zette. Echt veel succes bracht dat niet met zich mee, al kregen ze bij de legendarische dj John Peel wel een kans. Daar bleef het echter bij en in de jaren tachtig rolde Pulp van de ene bandbezetting in de andere. Al die wissels leidden langzamerhand wel naar de gekende bezetting met naast Cocker ook gitarist Russell Senior en keyboardspeler Candida Doyle.

De eerste doorbraak kwam er in 1994 met de single “Do You Remember The First Time” uit His 'n' Hers, dat ook een nominatie voor de Mercury Music Prize in de wacht sleepte. Het hielp natuurlijk ook wel dat iedereen plots de mond vol had van britpop. Bands als Suede, Oasis en Blur maakten het goede weer en Pulp surfte lustig mee op de vibe.

In 1995 brak de groep uit Sheffield definitief door: op Different Class stonden de hitsingles “Common People” en “Disco 2000”, en hun optreden op het Glastonbury Festival, waar ze last minute The Stone Roses vervingen, was het hoogtepunt van de festivalzomer. Maar het kon niet blijven duren: mede door het gedrag van Cocker op de Brit Awards in 1996, dat in de Britse media in eerste instantie niet op gejuich werd onthaald, daalde de verkoop van het album. De cynische en schijnbaar subversieve teksten van de zanger werden ook niet altijd goed begrepen door het grote publiek: meent hij het nu of niet?

Toen gitarist en Cockers muzikale steunpilaar Russell Senior de band verliet omdat ‘het niet meer creatief loonde om in Pulp te zitten', zat de rest met de handen in het haar. Er moest namelijk een opvolger voor Different Class gemaakt worden. Bovendien sukkelde Cocker met een knoert van een cocaïneverslaving en was zijn relatie op de klippen gelopen. De eerdere samenhorigheid was weg: het succes had de verschillen binnen de groep blootgelegd -- niet meteen de meest ideale omstandigheden om te focussen op creatieve hoogstandjes.

In het begin was er met “Help The Aged” maar één song; de rest werd gemaakt tijdens een lange periode van meer dan een jaar. De teksten gaven geen optimistisch wereldbeeld weer: het overheersende thema op This Is Hardcore is ontgoocheling. Cocker was ontgoocheld in zichzelf en in het beroemd zijn, waarvan hij waarschijnlijk dacht dat het zijn leven eindelijk vorm zou geven. Gevolg: teksten die eerder donker dan cynisch grappig zijn. Zoals in “The Fear”, waar Cocker zich door de tekst heen croont: “This is the sound of someone losing the plot/You're gonna like it/But not a lot”. Wist hij veel dat hij met die enkele zinnetjes zijn volledige plaat al had samengevat vooraleer het goed en wel begonnen was.

Andere thema's zijn: pornografie op “This Is Hardcore”, beroemd zijn op “Glory Days” en het ouder worden van “Help The Aged”. Al is het moeilijk te duiden of Cocker nu écht wil dat we voor onze oudere medemensen zorgen of hij gewoon weer zijn observerende bril opzet en er zich voor de rest weinig van aan trekt. Ook de muziek is harder en deprimerend dan op voorgaande albums: de drums klinken dwingender, de bass donkerder en de gitaren gieren alle kanten uit. Rustpunten zijn er wel, maar ook die zijn bedrieglijk onrustig: “I'm the man who stays home to do the dishes/And how are you doing/Is that woman still trying to do your head in?” in “Dishes”. Dan is er ook nog de titelsong die, ondanks zijn thema, eerder zwoel en sexy aandoet tot je wat beter luistert en je je afvraagt: is dit de dark side of Britpop?

Na een jaar ploeteren, sleuren en trekken werd ”This Is Hardcore” op de wereld losgelaten. De plaat lokte gemengde gevoelens uit bij de pers. Sommigen prezen het de hemel in, anderen zagen het als het einde van een tijdperk. Die laatsten hadden waarschijnlijk gelijk. Pulp (en britpop) had even mogen proeven van het succes, maar had al gauw ontdekt dat succesvol zijn toch niet altijd het ultieme levensdoel is. Het album schopte het in het VK weliswaar tot nummer 1, maar het grote publiek bleef Pulp (en britpop) niet lang meer trouw. Velen waren teleurgesteld in hun britpophelden. Jarvis Cocker zelf noemde het album later “stekelig en moeilijk”. Volgens hem is “This Is Hardcore” het geluid van de mislukking, maar dan wel “de mooiste uitvoering van het geluid van de mislukking dat ooit werd opgenomen. En nu gij!”.

E-mailadres Afdrukken
Tags: Pulp